Στον επόμενο γύρο θα αντιμετωπίσει την Ουκρανή Γιούλια Σταροντούμπσεβα (Νο58).

Οι δηλώσεις της Σάκκαρη

«Απλώς έλεγα συνέχεια στον εαυτό μου ότι όλα είναι πιθανά και προσπαθούσα να με βάλω σε μια καλή ψυχολογική κατάσταση», ανέφερε στη συνέντευξη Τύπου η κορυφαία Ελληνίδα τενίστρια, που πήρε την πρόκριση αν και έχασε το πρώτο σετ και έμεινε πίσω με 0-4 στο δεύτερο.

«Προσπαθούσα να είμαι λίγο πιο θετική, να βάζω περισσότερους στόχους και να μπω περισσότερο μέσα στο ματς. Γιατί, πλέον, όλοι είναι πολύ καλοί στο τένις. Η κοπέλα, όμως, με την οποία έπαιξα σήμερα, δεν έχει την εμπειρία που έχω εγώ. Οπότε έλεγα στον εαυτό μου “Ας προσπαθήσουμε να αντέξουμε, να επιμείνουμε και να βάλουμε περισσότερους στόχους”. Και τελικά λειτούργησε».

Δεν είναι, πάντως, εύκολο να μένεις θετικός όταν βρίσκεσαι στο… χείλος του γκρεμού. «Είναι δύσκολο, γιατί προφανώς έχεις περισσότερες αρνητικές σκέψεις από θετικές. Ταυτόχρονα, όμως, κατάλαβα πως αν έβαζα περισσότερους στόχους και κατάφερνα να μπω λίγο περισσότερο στο ματς, θα μπορούσε να γυρίσει ο αγώνας. Και έτσι, ουσιαστικά, κατάφερα να το κάνω».

Στη συνέχεια αναφέρθηκε στο… περιβόητο άγχος που έχουν όλοι οι παίκτες στον πρώτο γύρο. «Νιώθω ότι αυτό το συναίσθημα δεν θα φύγει ποτέ. Νομίζω ότι, ακόμα κι αν ρωτήσεις τον Τζόκοβιτς ή τον Ζβέρεφ, θα σου έλεγαν το ίδιο. Αναφέρω αυτούς τους παίκτες, επειδή είναι λίγο μεγαλύτεροι. Είναι επειδή δεν ξέρεις τι να περιμένεις. Μετά τον πρώτο γύρο, ξέρεις λίγο-πολύ πώς είναι να παίζεις σε αυτό το τουρνουά. Ειδικά όταν είσαι καλύτερη βαθμολογική θέση από την αντίπαλό σου, εκείνη δεν έχει τίποτα να χάσει. Όπως η κοπέλα σήμερα, έπαιζε πραγματικά πολύ καλά, χτυπούσε την μπάλα με αυτοπεποίθηση και χωρίς να φοβάται ιδιαίτερα.

Όταν, όμως, ήρθε η στιγμή να κλείσει το ματς, δεν μπόρεσε να το κάνει, γιατί έτσι λειτουργεί το μυαλό, ας είμαστε ειλικρινείς. Απλώς νιώθω ότι το άγχος του πρώτου γύρου δεν θα φύγει ποτέ, γιατί θέλεις να ξεκινήσεις το τουρνουά με μια νίκη και το να χάσεις στον πρώτο γύρο είναι πραγματικά πολύ άσχημο. Όχι ότι το να χάσεις στον δεύτερο γύρο δεν είναι άσχημο, αλλά θα έλεγα ότι είναι λίγο χειρότερο».

Αλλάζει αυτό στη συνέχεια; «Νομίζω ότι τότε το άγχος γίνεται ένα διαφορετικό είδος άγχους. Όταν φτάνεις στον τρίτο ή στον τέταρτο γύρο, αρχίζεις να σκέφτεσαι “Μπορώ να προχωρήσω πολύ σε αυτό το τουρνουά”. Απομακρύνεσαι από τη σκέψη “δεν θέλω να χάσω στον πρώτο γύρο” και περνάς στη σκέψη “μήπως αυτή είναι μια καλή ευκαιρία να κάνω μια μεγάλη πορεία;”. Όμως, οι παίκτες που προσπαθούν να απομακρύνουν αυτές τις σκέψεις από το μυαλό τους είναι, τις περισσότερες φορές, εκείνοι που τελικά κάνουν μεγάλη πορεία στα τουρνουά».