Αναλυτικά όσα έγραψε:

«Πριν από έξι χρόνια ήθελα να ουρλιάξω, να βγάλω όλο τον πόνο που είχα μέσα μου, αλλά απλώς έφυγα με ψηλά το κεφάλι, καθαρή σε όλα μου και ακόμη περισσότερο, με πεντακάθαρη συνείδηση. Στη συνέχεια, καθόμουν σιωπηλή και παρατηρούσα.

Η μανούλα μου με έβλεπε να κλαίω και μου έλεγε:

“Ειρηνάρα μου, μη κλαις, έχε πίστη στον Θεό, βάλε τον σταυρό σου και να έχεις την υγειά σου… Τώρα βλέπουν από ψηλά μαζί…”

Υ.Γ. Διεθνής μπορεί να μην έγινα, αλλά πέρασα επίσημα όλες τις εξετάσεις σε Ελλάδα και Βέλγιο (Kortrijk)!

“Δεν με άφησες να γίνω”.

Τώρα… λυπάμαι… Έτσι μου είχες πει κι εμένα τότε…»