Η Ένωση Προπονητών της EuroLeague, εκμεταλλευόμενη την παρουσία της στο ΟΑΚΑ για το ετήσιο συνέδριό της, βρήκε την ευκαιρία να μιλήσει με τους Ζέλικο Ομπράντοβιτς και Δημήτρη Διαμαντίδη, ζητώντας από τους δυο τους -ξεχωριστά- να κοιτάξουν την αξέχαστη φωτογραφία με την αγκαλιά τους από τον τελικό του Final Four 2011 στη Βαρκελώνη ανάμεσα στον Παναθηναϊκό και τη Μακάμπι.

Ο Σέρβος τεχνικός και ο παλαίμαχος γκαρντ δεν έκρυψαν την αγάπη τους ο ένας για τον άλλο σε αυτό το πρώτο επεισόδιο της σειράς “Throwback Moment”.

“Αυτή ήταν η ομάδα με την οποία κατέκτησε το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα. Οπότε, αν περνάς χρόνο με κάποιον κάθε μέρα, πολλές ώρες, είναι προφανές ότι πρέπει να υπάρχει μια σχέση όπου ο καθένας σέβεται τον άλλον. Και αυτό είναι το βασικό. Και μετά από αυτό, περνάς στη φιλοσοφία, περνάς σε όλα όσα αφορούν, ξέρεις, τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων.

Και εντάξει, είμαι προπονητής των παικτών, αλλά μου αρέσει να μιλάω μαζί τους. Μου αρέσει να τους δείχνω την αγάπη που τρέφω γι’ αυτούς. Και τέλος, ως προπονητής, να δημιουργώ την ατμόσφαιρα που είναι απαραίτητη για να φτάσουμε στο επίπεδο που θα μας επιτρέψει τελικά να έχουμε ένα καλό παιχνίδι και καλά αποτελέσματα”, είπε σε πρώτη φάση ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς. 

“Πάντα έχω καλές αναμνήσεις από τον προπονητή και την ομάδα στην οποία έπαιζα για 12 χρόνια. Υπέροχες αναμνήσεις, πολύ ωραία συναισθήματα. Είμαι χαρούμενος και περήφανος για αυτό που είδαμε μόλις τώρα.

Αυτό (σσ. αυτή η αγκαλιά) συνέβη επειδή κατακτήσαμε τον τίτλο της EuroLeague και όλα τα συναισθήματα ξεχύθηκαν λόγω της πίεσης που υπήρχε όλη τη χρονιά. Και τελικά, όταν παίρνεις το τρόπαιο, όλα τα συναισθήματά σου ξεσπούν και, ασυναίσθητα, πήγα στον προπονητή και τον αγκάλιασα επειδή κατακτήσαμε το τρόπαιο.

Παλέψαμε γι’ αυτό. Προπονούμασταν πολύ, είχαμε πολλά σκαμπανεβάσματα εκείνη τη χρονιά. Και στο τέλος κερδίσαμε και αυτό που θέλεις ως παίκτης, να κερδίσεις το τρόπαιο της EuroLeague, τον τίτλο της EuroLeague, το καταφέραμε. Πετύχαμε. Είμαστε όλοι χαρούμενοι. Και αυτό ήταν το αποτέλεσμα.

Η σχέση μας δεν ήταν η τυπική σχέση μεταξύ προπονητή και παίκτη. Αυτός ο κύριος εκεί, πρώτα απ’ όλα, με δέχτηκε στην ομάδα. Μου έδωσε όλα τα στοιχεία για να πετύχω, για να παίξω σε υψηλό επίπεδο.

Και με βοήθησε πολύ να νιώσω όλα αυτά που είπες, τα συναισθήματα, να έχω την ευκαιρία να παίξω με τους καλύτερους παίκτες και να έχω την ευκαιρία να κερδίσω σημαντικά παιχνίδια και σημαντικούς τίτλους.

Αυτός ο άνθρωπος και φυσικά η ομάδα μου, ο Παναθηναϊκός, με εμπιστεύονται και νομίζω ότι έδωσα τον καλύτερό μου εαυτό. Έδωσα το 100% του εαυτού μου. Στα 12 χρόνια που ήμουν στον Παναθηναϊκό, εκ των οποίων τα 8 με αυτούς τους προπονητές, συνήθως η επιτυχία ήταν περισσότερη από την αποτυχία και ήμουν ευτυχισμένος. Πολύ ευτυχισμένος. Πραγματικά.

Τον λατρεύω πραγματικά αυτόν τον άνθρωπο. Τον αισθανόμουν σαν πατέρα μου στο γήπεδο. Νιώθω σαν να είμαστε οικογένεια. Για μένα αυτό είναι το πιο σημαντικό. Πέρα από τα παιχνίδια, ό,τι κι αν περάσεις όλη τη χρονιά. Τελικά, ξέρω ότι έχω έναν φίλο εκεί έξω και μπορώ να τον καλώ όποτε θέλω και να του ζητήσω ό,τι χρειαστώ. Γι’ αυτό είναι το πιο σημαντικό”, περιέγραψε με τη σειρά του ο Δημήτρης Διαμαντίδης.