Όσοι με διαβάζετε τακτικά η, με παρακολουθείτε σε ραδιόφωνο και τηλεόραση θα έχετε καταλάβει ότι ουδεμία έκπληξη μου προκάλεσε ο αποκλεισμός της Ολλανδίας και της Γερμανίας από τη συνέχεια του Μουντιάλ.

Κατ’ αρχάς, οι Ολλανδοί έπαιζαν με το εξαιρετικό Μαρόκο, ενώ οι Γερμανοί κατάφεραν να μείνουν έξω από την Παραγουάη που θεωρητικά είναι ασθενέστερη ομάδα. Κι όμως τα κατάφερε, έστω στα πέναλτι, και το πανηγύρισε ανάλογα.

Το ολλανδικό ποδόσφαιρο μου είναι παντελώς αδιάφορο, ενώ το κοινό χαρακτηριστικό Γερμανών και Ολλανδών είναι ότι δεν διαθέτουν παίκτες με προσωπικότητα. Είναι φτωχές οι εθνικές τους ομάδες και δεν μου λένε τίποτα.

Ούτε καν είχα σκεφθεί ότι μπορούν να προχωρήσουν σε αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο.  Παίζουν προβλέψιμο ποδόσφαιρο και είναι εύκολα αντιμετωπίσημοι.

Ειδικά οι Ολλανδοί στερούνται και σοβαρού προπονητή στον πάγκο τους.  Ο Κούμαν είναι ακατάλληλος γι’ αυτή τη θέση.

Λίγο πολύ τα ίδια ισχύουν και για τη Βραζιλία. Σύμφωνα με την εικόνα της στο δεύτερο ημίχρονο άξιζε να περάσει, όμως έπαιζε μόνο με σέντρες και το στιλ της ήταν καθαρά ευρωπαϊκό.

Λες και ο Αντσελότι  είχε παρατάξει τη Ρεάλ που πίεζε για την ανατροπή. Με εξαίρεση μια προσωπική ενέργεια του Βινίσιους δεν είδαμε τίποτα που να μας παραπέμπει σε Βραζιλία.

Η Ιαπωνία το πάλεψε, προηγήθηκε, όμως στην επανάληψη νικήθηκε πρώτα ψυχολογικά. Δεν πίστεψε στην πρόκριση.

Η Βραζιλία δεν διαθέτει πια μεγάλους παίκτες που να κάνουν τη διαφορά. Βλέπεις στις εξέδρες Ρονάλντο, Ρομπέρτο Κάρλος, Ροναλντίνιο κι άλλους αστέρες και αναπολείς τα παλιά μεγαλεία…