Μια χαρά τα είπε ο απογοητευμένος Λουτσέσκου ότι στο τελευταίο ματς του ΠΑΟΚ στην Λεωφόρο αντανακλούσε ολόκληρη η χρονιά.

Χαρακίρι έκανε η ομάδα της Θεσσαλονίκης. Προηγήθηκε 0-2, έχασε μεγάλες ευκαιρίες για το 0-3 και το 0-4 και στο τέλος έμεινε ικανοποιημένη που δεν έχασε από τον Παναθηναϊκό.

Θέλει μεγάλη προσπάθεια για να φτάσεις σε αυτό το σημείο. Να παίζεις σε άδειο γήπεδο, ο αντίπαλος να μην έχει κανένα κίνητρο, εσύ να καίγεσαι για το Τσάμπιονς Λιγκ και να φέρεσαι σαν μαθητούδι.

Εννοείται ότι η αποτυχία του ΠΑΟΚ έχει ονοματεπώνυμο κι αυτός είναι ο προπονητής, ο οποίος δεν πήρε χαμπάρι ότι ο Παναθηναϊκός του δευτέρου ημιχρόνου μπήκε αποφασισμένος να το γυρίσει.

Όφειλε να αντιδράσει. Με αλλαγές και περισσότερο δέσιμο της ομάδας. Ο ΠΑΟΚ συνέχισε να παίζει λες και έχει το παιχνίδι στο τσεπάκι του. Απίστευτη αφέλεια.

Υποτίθεται ότι ο Ρουμάνος ξέρει πολύ καλά τους παίκτες του. Κι όμως τους άφησε να έχουν το μυαλό τους στις διακοπές.

Θα σχολιάσει κάποιος ότι δεν ήρθε η συντέλεια του κόσμου. Ετσι είναι. Όπως, όμως, και να το κάνουμε άλλο είναι να παίξεις στον 2^ο προκριματικό γύρο του Τσάμπιονς Λιγκ, να διεκδικήσεις ό,τι μπορείς και να έχεις δυο μαξιλαράκια για την Ευρώπη κι άλλο στον 2^ο προκριματικό του Γιουρόπα Λιγκ.

Και στο κάτω κάτω ο ΠΑΟΚ είναι άξιος της μοίρας του. Ξεκίνησε νωχελικά, στη συνέχεια έβγαλε μάτια και από τον Φεβρουάριο… κρέμασε. Τίποτα δεν γίνεται στην τύχη. Για να δούμε τι ξημερώνει…