Του ΜΙΧ. ΦΟΥΣΤΕΡΗ

Με ένα αλλόκοτο ποδοσφαιρικό παραμύθι μοιάζει η φετινή Λέστερ. Μια μικρομεσαία ομάδα στην Αγγλία που όχι απλά φιγουράρει, με τρόπο μαγικό θαρρείς, στην κορυφή της Πρέμιερ Λιγκ, αλλά βαδίζει ακάθεκτη προς την κατάκτηση του τίτλου, βάζοντας κάτω θρυλικές δυνάμεις του πρωταθλήματος.

Παίκτες όπως ο Βάρντι, ο Μαχρέζ, ο Μόργκαν, άγνωστοι όχι μόνο εκτός του νησιού μα και μέσα ακόμα στα όριά του, τρελαίνουν κόσμο με τις επιδόσεις τους και παράλληλα διαψεύδουν κάθε αγωνιστική όλους εκείνους που τους θέλουν διάττοντες αστέρες, με ορατή ημερομηνία λήξης.

Με αφορμή τις “αλεπούδες” και το… τρελό τους ταξίδι προς το απίστευτο, ο Filathlos θυμάται από το πρόσφατο και όχι μόνο παρελθόν έξι ανάλογες ευρωπαϊκές ιστορίες ποδοσφαιρικών Δαβίδ που, αφού έκαναν πλάκα με τους αντίστοιχους Γολιάθ, στο τέλος τους συνέτριψαν. 

Ξεχωρίζει, βεβαίως, η πορεία της Λάρισας το 1987 και με αυτήν ακριβώς ξεκινάμε το ταξίδι μας στο χρόνο.

ΛΑΡΙΣΑ 1987-1988

Εννοείται πως μέχρι τότε κυριαρχούσαν οι “ερυθρόλευκοι”, οι “πράσινοι” και οι “κιτρινόμαυροι”, όμως ήρθαν οι “βυσσινί” από τον κάμπο για να ανατρέψουν κάθε τετράγωνη ποδοσφαιρική λογική. 

Αθήνα και Θεσσαλονίκη υποκλίθηκαν στη Λάρισα που χωρίς μπάτζετ εκατομμυρίων αλλά με μπόλικο, ντόπιο ταλέντο στη μηχανή της διέσυρε τους πάντες. 

Γκμοχ στο τιμόνι, Καραπιάλης στο… σόου, Ζιώγας δεινός σκόρερ και από κοντά Μητσιμπόνας, Γκαλίτσιος, Βαλαώρας, Κολομητρούσης και άλλοι πολλοί, πήραν το πρωτάθλημα, αήττητοι στο “Αλκαζάρ” και με τρεις βαθμούς πάνω από την ΑΕΚ, πέμπτο τον Παναθηναϊκό και όγδοο(!) τον Ολυμπιακό. Ανεπανάληπτη πορεία, ανεπανάληπτη ομάδα.

ΝΟΤΙΓΧΑΜ ΦΟΡΕΣΤ 1977-1978

Ακριβώς μια δεκαετία νωρίτερα, η πόλη που είναι χτισμένη στη συμβολή δύο ποταμών, του Λην και του Τρεντ, ζούσε μεγάλες στιγμές, επικές σχεδόν. 

Με προπονητή τον αιρετικό και μαζί φιλόσοφο της μπάλας Μπράιαν Κλαφ και σ’ ένα γήπεδο όπου τις ώρες που δεν υπήρχε προπόνηση έβοσκαν αγελάδες, οι “ξυλοκόποι” βούβαναν την ποδοσφαιρική Αγγλία κόβοντας πρώτοι το νήμα στην Πρέμιερ, μην χάνοντας ποτέ στο “Σίτι Γκράουντ” (ναι, αυτό με τις αγελάδες που λέγαμε). 

Σαν άλλος Ρομπέν των Δασών που αλώνιζε στο δάσος  του Νότιγχαμ, ο αείμνηστος Κλαφ οδήγησε την ομάδα του στο μύθο, αφού εκτός του εγχώριου τίτλου κατέκτησε δύο σερί Κύπελλα Πρωταθλητριών, το 1979 και το 1980, τη δεύτερη με Πίτερ Σίλτον γίγαντα κάτω από τα δοκάρια.

ΒΕΡΟΝΑ 1984-1985

Ούτε Γιουβέντους, ούτε Μίλαν, ούτε Λάτσιο, ούτε Μίλαν, ούτε Ίντερ, ούτε Νάπολι. Βερόνα, κύριοι, Βερόνα. Με τον Οσβάλντο Μπανιόλι στην τεχνική ηγεσία και πριμαντόνες τον Γερμανό διεθνή Μπρίγκελ και τον Δανό “φονιά” Έλκιερ Λάρσεν, που μπορεί να κάπνιζε σαν φουγάρο, αλλά όταν έμπαινε στο γήπεδο αμυντικοί και τερματοφύλακες τον έτρεμαν (σ.σ. ακόμα και χωρίς… παπούτσι είχε σκοράρει σ’ ένα παιχνίδι με τη Γιουβέντους), η ομάδα από τη Βόρειο Ιταλία άφησε άναυδη τη χώρα και μαζί την ποδοσφαιρική Ευρώπη που την έβλεπε να κατατροπώνει έναν έναν τους αντιπάλους της, υψώνοντας στο τέλος το κύπελλο του πρωταθλητή. 

ΚΑΪΖΕΡΣΛΑΟΥΤΕΡΝ 1997-1998

Αν νομίζετε ότι το πρώτο θαύμα του χερ-Ότο Ρεχάγκελ είναι η κατάκτηση του Euro με την Ελλάδα, δεν έχετε δίκιο. Με γνωστό πλέον το πείσμα και την σιδερένια πειθαρχία που επιβάλλει στις ομάδες του, ο Γερμανός τεχνικός οδήγησε την “μικρούλα” Καϊζερσλάουτερν στην κατάκτηση της Μπουντεσλίγκα, στην πρώτη μάλιστα χρονιά της αφότου επέστρεψε στην κατηγορία των μεγάλων. 

Με τον γερόλυκο Αντρέας Μπρέμε στις επάλξεις και τον πιτσιρικά Μίκαελ Μπάλακ να ξεχωρίζει με το ταλέντο του, ο Ρεχάγκελ κατάφερε με νέα κυρίως και άσημα παιδιά να ξεπεράσει στο τέλος την πανίσχυρη Μπάγερν, με μόλις τέσσερις ήττες σε 34 αγωνιστικές.

ΜΠΟΑΒΙΣΤΑ 2000-2001

Όταν τρεις ομάδες έχουν πάρει τα 88 από τα 94 πρωταθλήματα της χώρας, εύκολα γίνεται αντιληπτό πως αυτή η “αγία τριάδα” δεν σπάει εύκολα. 

Κι όμως. Η Μποαβίστα στις αρχές του αιώνα μας αψήφησε ρεκόρ και παραδόσεις και υποχρέωσε τις  Μπενφίκα, Σπόρτινγκ Λισαβώνας και Πόρτο, περί ων ο λόγος, να γονατίσουν ταπεινωμένες μπροστά στο μεγαλείο της.

Με μπροστάρη τον Χάιμε Πασέκο, ο οποίος ανέλαβε τον Δεκέμβριο του 1997 και νέο πρόεδρο τον Ζοάο Λουρέιρο που διαδέχθηκε τον πατέρα του Βαλεντίμ στο κεφάλι της διοίκησης, η ομάδα από το Πόρτο σφράγισε το θαύμα την προτελευταία αγωνιστική, τερματίζοντας πρώτη με έναν βαθμό διαφορά από τη μεγάλη συμπολίτισσα της, την Πόρτο.

ΜΟΝΠΕΛΙΕ 2011-2012

Τι κι αν οι Καταριανοί έριχναν τσουβάλι τα εκατομμύρια στην Παρί Σεν Ζερμέν; Στη Μονπελιέ το έλεγε η περδικούλα τους και δεν ήθελε πολύ για να γίνει το θαύμα.

Με μια ομάδα που ξεχείλιζε από πάθος και ταλέντο, καθοδηγούμενη από τον Ρενέ Ζιράρ και ξεπερνώντας κάθε προσδοκία τερμάτισε πρώτη, με τρεις βαθμούς διαφορά από τους Παριζιάνους που δεν πίστευαν στα μάτια τους.

Πρώτο βιολί ο “αφιονισμένος” Ολιβιέ Ζιρού, που με 25 γκολ έκανε μαγικό πρωτάθλημα, παίρνοντας μεταγραφή στην Άρσεναλ λίγο μετά από την κατάκτηση του τίτλου. Όχι που θα του ξέφευγε του Αρσέν…