Συνήθιζε πάντα να πανηγυρίζει μπροστά από τη θύρα που βρισκόντουσαν οι οπαδοί της ΑΕΚ. Ακόμη κι αν χρειαζόταν να φτάσει μέχρι την άλλη άκρη του γηπέδου για να βρεθεί μπροστά τους.

Ο Ντέμης Νικολαΐδης, περί ου ο λόγος, δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς και ειδικά μέσα στο γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας. Όταν έστελνε τη μπάλα στα δίχτυα, η Σκεπαστή ήταν ο αυτονόητος προορισμός του πανηγυρισμού του. Στα παρασκηνιακά ρεπορτάζ της εποχής, μάλιστα, εκείνα που αφορούσαν την τελευταία του χρονιά στην ΑΕΚ, που συνυπήρξε με τον Ντούσαν Μπάγεβιτς, γινόταν λόγος για μεγάλο ψυχολογικό μπέρδεμα σε κάθε πανηγυρισμό.

Original και Μπάγεβιτς βρίσκονταν σε ανοικτή κόντρα, ο Ντέμης φερόταν να έχει δεσμευτεί πως θα κρατήσει στάση ουδετερότητας για να μην ενταθεί η διχόνοια, αλλά παρ’ όλα αυτά, έμοιαζε αδύνατο να κρατηθεί όταν σκόραρε. Αυτόματα έφευγε σφαίρα για την Σκεπαστή. Δεν ήταν ότι έπαιρνε θέση υπέρ της Original, ήταν πως δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς.

Ναι, στα 7 χρόνια που ο Ντέμης φόρεσε την φανέλα της Ένωσης δεν υπήρχε πιο συχνός πανηγυρισμός για τον ίδιο από το να βρίσκεται μπροστά στην Σκεπαστή. Αλλά αν γινόταν ένα γκάλοπ ανάμεσα στους μόνιμους θαμώνες της εκείνη την περίοδο για το ποια είναι η πιο χαρακτηριστική φορά εκείνης της σειράς πανηγυρισμών, τότε θα έβγαινε στην πρώτη θέση για πλάκα εκείνος ο πανηγυρισμός κόντρα στον Ολυμπιακό την σεζόν 1998-1999.

Ήταν τελευταία αγωνιστική του πρώτου γύρου. Ο Ολυμπιακός ήταν πρώτος με 7 βαθμούς διαφορά από την δεύτερη ΑΕΚ. Για τους κιτρινόμαυρους η νίκη ήταν μονόδρομος και στο κατάμεστο γήπεδο της Νέας Φιλάδελφειας, η ΑΕΚ νικούσε με 1-0 χάρη σε κεφαλιά του Μπατίστα μόλις στο 8′ και εκείνη τη στιγμή, το παιχνίδι βρισκόταν στις καθυστερήσεις του πρώτου ημιχρόνου.

Ο προωθημένος Κασάπης έβγαλε μια βαθιά μπαλιά αλλάζοντας το παιχνίδι προς τον Νικολαΐδη. Ο επιθετικός της ΑΕΚ έκανε το κοντρόλ πάνω στην κίνηση, «άδειασε» εντυπωσιακά τον Ανατολάκη έξω από την περιοχή, σούταρε με το αριστερό και «νίκησε» τον Ελευθερόπουλο για το 2-0. Και μετά, η απόλυτη έκσταση.

Ο Νικολαΐδης είχε βάλει ξανά γκολ στον Ολυμπιακό, μπόλικες φορές μάλιστα. Κάποια από αυτά ήταν πιο ηδονικά από εκείνη. Αλλά, για ανεξήγητους λόγους, ήταν αυτή τη στιγμή που το μυαλό του «γύρισε». Δεν έφτασε απλά μέχρι την Σκεπαστή πανηγυρίζοντας. Σκαρφάλωσε στα κάγκελα, βρέθηκέ στην έξω μεριά του σύρματος της κερκίδας και ξεκίνησε να το κουνάει σαν φανατικός οπαδός κοιτώντας τους και κραυγάζοντας.

Όσοι έζησαν εκείνη την στιγμή από την άλλη μεριά της Σκεπαστής, όσοι τον είχαν πρόσωπο ενώ πανηγύριζε έχουν να το λένε για τον πανικό που επικρατούσε εκείνη τη στιγμή. Στον πανηγυρισμό κάθε γκολ, οι κραυγές της κερκίδας έχουν μια πτωτική πορεία όσο εξελίσσονται. Αυτός ο πανηγυρισμός μέσα στην Σκεπαστή είχε ανοδική πορεία: όταν ο κόσμος είδε τον Ντέμη να κουνάει τα κάγκελα ήταν σαν να είχε μπει άλλο ένα γκολ.

Αν κάποιος, εκείνη τη στιγμή, μάντευε πως είκοσι χρόνια αργότερα ο Ντέμης Νικολαΐδης και η Original θα μετρούσαν πάνω από δέκα χρόνια κόντρας, λογικά θα τον περνούσαν για τρελό. Εκείνη την περίοδο, μια τέτοια πιθανότητα έμοιαζε ισοδύναμη με το να βρίσκεται η Γη σε μια δυστοπική πραγματικότητα: σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Και όμως, Ντέμης και Original όχι μόνο δεν έχουν πια την ίδια σχέση αγάπης και ταύτισης αλλά μοιάζουν να αδυνατούν ακόμα και να αγνοούνται μεταξύ τους.