Έχουν περάσει σχεδόν 30 χρόνια από τότε που ο πρώην πρωταθλητής του τριπλούν, αδελφικός φίλος του “χρυσού” Ολυμπιονίκη του αγωνίσματος το 1988 στην Σεούλ Κρίστο  Μαρκόφ, έπαιρνε την μεγάλη απόφαση να αφήσει την πατρίδα του την Βουλγαρία και να έλθει στην Ελλάδα. Έβλεπε  ότι στην χώρα του ο αθλητισμός, όπως τον ήξερε, κατέρρεε, διαλυόταν. Συν τοις άλλοις εκείνη την εποχή η Αθήνα διεκδικούσε την “χρυσή” Ολυμπιάδα του 1996 (έγινε στην Ατλάντα) και το κυριότερο η αγαπημένη του, η γυναίκα της ζωής του και αργότερα μητέρα του παιδιού του, ήταν Ελληνίδα. Έτσι, δεν άργησε στο να πάρει την μεγάλη απόφαση και να αφήσει την Βουλγαρία για μόνιμη εγκατάσταση στην Ελλάδα. Ο Γκεόργκι Πομάσκι ήρθε στην Αθήνα και άρχισε να κάνει τα πρώτα βήματά του ως προπονητής. Πολύ σύντομα έγινε ο “Γιώργος” για αθλητές και συνάδελφούς του προπονητές.

Πίσω από κάθε πετυχημένο αθλητή, λένε, υπάρχει ένα πετυχημένος προπονητής και ο Πομάσκι δεν υπήρξε ποτέ αποτυχημένος. Ακόμα και εκείνο το διάστημα που άφησε για λίγο τον στίβο για το ποδόσφαιρο και τον Ολυμπιακό. Και εκεί πέτυχε, λένε όσοι γνωρίζουν, αν και δεν έμεινε πολύ.

Στο Βερολίνο, ο Πομάσκι θα έχει να το λέει ότι πήρε δύο χρυσά μετάλλια σε Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα (Τεντόγλου, Παπαχρήστου), κάτι που  έχει να επιδείξει μόνο ο Χρήστος Τζέκος το 2002 στο Μόναχο, όταν ο Κώστας Κεντέρης και η Κατερίνα Θάνου είχαν νικήσει – με χαρακτηριστική ευκολία μάλιστα – στα 200μ και 100μ αντίστοιχα.

Εκτός από τα χρυσά του Τεντόγλου και της Παπαχρήστου, ο Πομάσκι ήταν πίσω από εξόχως σημαντικές επιτυχίες του ελληνικού στίβου. Δεν θα σταθούμε τόσο στα μετάλλια που κατέκτησαν αθλητές και αθλήτριες που γύμναζε. Αυτά λίγο – πολύ είναι γνωστά και εύκολα μπορούν να βρεθούν από κάποιον που ενδιαφέρεται. Θα μείνουμε σε ορισμένους – σταθμούς του ελληνικού στίβου, με τους οποίους συσχετίζεται ο Πομάσκι, ο οποίος εδώ και πολλά χρόνια έχει πάρει και την ελληνική υπηκοότητα.

Έχουμε και λέμε.

Ο Πομάσκι ήταν ο  προπονητής του Σπύρου Βασδέκη το 1991, όταν έγινε ο πρώτος Έλληνας άλτης του μήκους, που “έσπασε” το φράγμα των 8μ. με κανονικές συνθήκες.

Ο Πομάσκι ήταν αυτός που έπεισε την Όλγα Βασδέκη, την αδελφή του Σπύρου, να ασχοληθεί με το τριπλούν, όταν το αγώνισμα θα έμπαινε στο επίσημο πρόγραμμα των αγώνων του στίβου. Η αλήθεια είναι ότι τα κατάφερε με πολύ πείσμα. Δεν ήταν, όμως, ο προπονητής της Όλγας, όταν αυτή κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο τριπλούν στο Ευρωπαϊκό του 1998 στην Βουδαπέστη. Αυτή τη χαρά ο Πομάσκι την είχε με την Παπαχρήστου.

Ο Πομάσκι ήταν αυτός που οδήγησε την Νίκη Ξάνθου στο να “σπάσει” το φράγμα των 7μ. στο μήκος γυναικών και λίγο αργότερα στο να κατακτήσει το ασημένιο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Αθήνας τον Αύγουστο του 1997.

Ο  Πομάσκι ήταν ο προπονητής της Βούλας Τσιαμήτα, όταν “έσπασε” το φράγμα των 15μ στο τριπλούν και κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Σεβίλλης τον Αύγουστο του 1999.

Ο Πομάσκι ήταν ο προπονητής του Λούη Τσάτουμα από το 2001 και μετά. Υπήρξαν ορισμένα διαλείμματα στη συνεργασία τους, αλλά και πάλι ο Λούης γυμναζόταν με τον Δημήτρη Βασιλικό, άριστο προπονητή του στίβου, στην επιλογή του οποίου συμφώνησε και συναίνεσε και ο Πομάσκι.

Οι επιδόσεις της Βούλας Παπαχρήστου στην προ Πομάσκι εποχή ήταν “παιδικές”. Ο Γιώργος ήταν αυτός που την οδήγησε σε όλες τις επιτυχίες της. 

Αθλητής του υπήρξε ο πολύ καλός πρωταθλητής του τριπλούν Κώστας Ζαλαγκίτης, ο οποίος έχει αποχωρήσει από την ενεργό δράση. Δεκάδες γυμνάστηκαν με τον Πομάσκι. Άλλοι τα παράτησαν, άλλοι διαφώνησαν μαζί του και άλλαξαν προπονητή. Πολλοί διαφωνούσαν σε πολλά μαζί του και δεν ήταν αθλητές. Όλοι, όμως, συμφωνούσαν ότι είναι εργατικός, πεισματάρης και δίκαιος. 

Τέλος, αξίζει να θυμίσουμε ότι ο Πομάσκι ήταν αυτός που γύμναζε την Βούλα Πατουλίδου, όταν η “χρυσή” Ολυμπιονίκης της Βαρκελώνης το 1992 πήρε την απόφαση να αφήσει τα 100μ. με εμπόδια για το μήκος. Το 1996 στην Ατλάντα η Πατουλίδου ήταν παρούσα στον τελικό του μήκους.

Αυτά…

                                                                          Θ. Γ.