Το ημερολόγιο έδειχνε 1η Μαΐου του 1988 και στο πλαίσιο της 29ης αγωνιστικής η ΑΕΛ υποδεχόταν τον Ηρακλή στο κατάμεστο Αλκαζάρ και με νίκη θα έφτανε σε αυτό που φαινόταν αδύνατο, στην κατάκτηση του πρωταθλήματος, του πρώτου στην ιστορία της ομάδας, του πρώτου που θα πήγαινε σε χέρια επαρχιακού συλλόγου.

Η αγωνία σε όλη την πόλη ήταν τεράστια από το πρωί και έγινε ακόμα μεγαλύτερη στο γήπεδο, όσο οι… βυσσινί δεν μπορούσαν να σκοράρουν. Τον γόρδιο δεσμό έλυσε ο αείμνηστος Γιώργος Μητσιμπόνας στο 87′ γράφοντας έτσι την πιο όμορφη αθλητική ιστορία της χώρας μας.

Η ΑΕΛ το κατάφερε αυτό έχοντας μια χρυσή φουρνιά με τεράστιους ποδοσφαιριστές και τον Γιάτσεκ Γκμοχ στον πάγκο, ο οποίος μάλιστα επειδή είχε συμφωνήσει με τον Ολυμπιακό του Κοσκωτά δεν πανηγύρισε τον τίτλο και απολύθηκε πριν τον τελευταίο αγώνα με τον ΠΑΟΚ στη Τούμπα. Στον ιστορικό αυτόν αγώνα η σύνθεση των Θεσσαλών ήταν η εξής: Μιχαήλ, Κολομητρούσης, Μητσιμπόνας, Αγορογιάννης, Γκαλίτσιος, Βουτουρίτσας, Καραπιάλης, Αλεξούλης, Τσιώλης, Βαλαώρας, Ζιώγας, ενώ ως αλλαγή μπήκαν οι Αθανασίου, Παπαντωνίου.

Με το που σφύριξε την λήξη ο Γιάννης Μπάτρας έγινε χαμός, παίκτες, κόσμος, τεχνική ηγεσία, διοίκηση, οι πάντες, έγιναν ένα κουβάρι πανηγυρίζοντας με την ψυχή τους τον άθλο αυτό.

Είναι στιγμές που κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει και μπορεί αυτή η μεγάλη ομάδα να κατάφερε να κατακτήσει δύο Κύπελλα Ελλάδος, αλλά αυτό που έγινε την ημέρα εκείνη στον κάμπο, στην πόλη αλλά και σε όλη την Θεσσαλία, δεν θα ξεχαστεί ποτέ.

Το πιο σημαντικό επίτευγμα είναι πως το «Αλογάκι έφτασε στην κορυφή του πρωταθλήματος έχοντας μόλις τρεις παίκτες εκτός νομού, κάτι απίστευτο, που δείχνει και το πόσα ταλέντα έβγαζε ο κάμπος.

 Οι -εκτός Θεσσαλίας- τρεις παίκτες ήταν οι Χρήστος Μιχαήλ που ήταν από τις Σέρρες, Μουλάμα Κανιέμπα (Καμερούν) και Γκιόργκι Τσίγκοφ (Βουλγαρία).

Με πρώτο σε συμμετοχές (μαζί με τον Καραπιάλη) και γκολ τον Μιχάλη Ζιώγα που έφτασε τα 16, αυτή η ομάδα έφτασε ως το τέλος παραμένοντας η μοναδική επαρχιακή ομάδα με κατάκτηση πρωταθλήματος.