Ο Ολυμπιακός των Πρίντεζη, Μιλουτίνοφ που δεν έτυχε αλλά πέτυχε και η επιστροφή Σπανούλη

Μία νίκη μπορεί να σημαίνει εύνοια της τύχης. Ίσως το ίδιο και δύο νίκες. Τέσσερα στα τέσσερα όμως σημαίνει ότι δεν έτυχε αλλά πέτυχε. Ειδικά από τη στιγμή που η τέταρτη νίκη του Ολυμπιακού στην Ευρωλίγκα ήρθε με εμφατικό τρόπο και σκορ, απέναντι στη μέχρι χθες αήττητη Χίμκι του Γιώργου Μπαρτζώκα.

Τι πέτυχε λοιπόν ο Ολυμπιακός του Γιάννη Σφαιρόπουλου; Να στηριχτεί σε δύο παίκτες που αποδεικνύουν ότι μπορούν να πάρουν στην πλάτη τους της ομάδα. Ο ένας είναι ο Γιώργος Πρίντεζης, για τον οποίο ήταν έτσι κι αλλιώς γνωστό ότι μπορεί να τα καταφέρει. Ο δεύτερος είναι ο -πιθανά περισσότερο βελτιωμένος παίκτης των τελευταίων ετών- Νίκολα Μιλουτίνοφ.

Το ζητούμενο απ’ ότι φάνηκε ήταν να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις έτσι ώστε οι δύο να αποκτήσουν επιθετικές προσπάθειες στο χαμηλό post. Αυτό έγινε και ο Ολυμπιακός ξεκίνησε για τρίτο συνεχόμενο παιχνίδι με επιθετικό σερί από τους ψηλούς του, καταφέρνοντας μ’ αυτόν τον τρόπο να αποκτήσει τον έλεγχο του παιχνιδιού από την πρώτη κιόλας περίοδο. Αυτό δείχνει και το γεγονός ότι στο πρώτο δεκάλεπτο, οι ερυθρόλευκοι είχαν μόλις δύο προσπάθειες από το τρίποντο.

Το επιπλέον πλεονέκτημα ήταν ότι οι Πρίντεζης, Μιλουτίνοφ με τα σκριν τους άνοιγαν το δρόμο και σε άλλους όπως ο  Παπαπέτρου. 

Ο Ολυμπιακός συνεχίζει με επιπλέον αυτοπεποίθηση, οι νέοι παίκτες δείχνουν πως έχουν προσαρμοστεί σε βαθμό παραπάνω από ικανοποιητικό, ενώ οι δύο νίκες σε εβδομάδα διπλής αγωνιστικής με την μία να γίνεται σε μια έδρα που αρκετοί θα σκοντάψουν, είναι στοιχείο που θα αποδειχθεί πολύτιμο στο κυνήγι για το πλεονέκτημα έδρας, κι όλα αυτά με τον Βασίλη Σπανούλη εκτός.

Με τον Ρόμπερτς να αποδεικνύει πως είναι ικανός να δώσει κατεύθυνση στην ερυθρόλευκη επίθεση,  η περιφέρεια του Ολυμπιακού αποκτά βάθος. Αν αυτή τη στιγμή υπάρχει ένα ερωτηματικό, αυτό είναι το πώς θα κατανεμηθούν οι ρόλοι και τα λεπτά της περιφερειακής γραμμής μετά την επιστροφή του αρχηγού του.