Καταλαβαίνω την πίκρα των ΑΕΚτζήδων για την «φτηνή» ήττα από την… βραζιλιάνικη Σαχτάρ, όμως ο Νίκολιτς, οι παίκτες του και η διοίκηση θα πρέπει να διαβάσουν σωστά αυτό το παιχνίδι. Για να μάθουν από τα λάθη τους και να προσπαθήσουν να διορθώσουν τα κακώς κείμενα.

Τι πιο εύκολο να αναφερθώ στο πέναλτι της ισοφάρισης και να σταθώ εκεί. Τίποτα δεν εξυπηρετεί. Εννοείται ότι δεν υπήρχε πέναλτι. Ο Σαντάνα έπεσε πάνω στον Ρέλβας. Η ΑΕΚ, όμως, επηρεάστηκε.

Όπως το αδικαιολόγητο 2-1. Και για την αντίδραση του Μπρινιόλι και για την καθυστερημένη αλλαγή του Βάργκα λόγω του νωχελικού Γιόβιτς και για την ανασταλτική λειτουργία της ομάδας στη συγκεκριμένη φάση.

Όλοι οι παίκτες του Νίκολιτς ήταν μέσα και γύρω από την περιοχή τους και την πάτησαν από δύο παίκτες. Έλεος!

Από εκεί και πέρα, όμως, το ερώτημα είναι τι συνέβη και μετά το 60′ η Ενωση «κάθισε». Φάνηκε κουρασμένη σωματικά και πνευματικά και δεν μπόρεσε να ακολουθήσει τον αντίπαλό της.

Φώναζα ότι η ΑΕΚ είχε ανάγκη και από δεξί μπακ και από στόπερ. Δεν χρεώνω την ήττα ατομικά σε παίκτες, αλλά είναι φως φανάρι ότι η ομάδα είναι άδεια γι’ αυτό το πολύ υψηλό επίπεδο.

Τους αμυντικούς τους κρίνω για τη θέση που παίρνουν, το πώς μαρκάρουν και πώς συνεργάζονται μεταξύ τους. Αυτά δεν πήγαν καλά χθες.

Όπως και ο Νίκολιτς με ξάφνιασε με την αλλαγή του Μάγερ. Χάθηκε το κέντρο και οι αλλαγές δεν βοήθησαν ούτε επιθετικά, ούτε αμυντικά.

Ναι, η ΑΕΚ είχε ευκαιρίες, μπορούσε τη νίκη, όμως ένα ματς διαρκεί μέχρι το 95′ περίπου.

Στο τελευταίο κομμάτι η ΑΕΚ δεν ήταν ομάδα για το Τσάμπιονς Λιγκ. Κι αυτό πλήρωσε. Οι αντίπαλοί της την έτρεξαν  και εκμεταλλεύτηκαν τα αμυντικά κενά της.

Η Σαχτάρ διαθέτει ποιότητα, αλλά δεν είναι κάτι το τρομερό. Το 3-1 δεν συνάδει με τη συνολική εικόνα του αγώνα.  

Η ΑΕΚ πήρε ένα σκληρό μάθημα και θα πρέπει να το μάθει καλά ενόψει της πιο δύσκολης συνέχειας στη διοργάνωση.