Το περίμενε κανείς ότι μετά από τρία παιχνίδια η εθνική μας θα ήταν πρώτη και αήττητη; Ασφαλώς κι όχι.

Κι αν χθες είχαμε απάντηση στις αλλαγές του Τσάβι, τώρα θα είχαμε 9 βαθμούς στον δεύτερο όμιλο του Nations league και θα παραμιλούσε η Ευρωπη.

Πού ήταν το πρόβλημα; Ο Ισπανός τεχνικός της εθνικής Ολλανδίας άλλαξε παίκτες και μετατόπισε το παιχνίδι από τα άκρα στον άξονα. Χάσαμε μέτρα, αμυνθήκαμε πολύ χαμηλά και λυγίσαμε από την αφόρητη πίεση.

Ο Γιοβάνοβνιτς άργησε χαρακτηριστικά να κάνει αλλαγές και στο κέντρο δεν υπήρχε ο παίκτης να κρατήσει μπάλα. Ο Σέρβος θα μπορούσε να ζητήσει από τον Καρέτσα να παίξει λίγο πιο μπροστά από τους Κουρμπέλη, Ανδρούτσο, έτσι ώστε να πάρει μπάλες και να κερδίσει χρόνο για τις απαραίτητες ανάσες της ομάδας.

Συν ότι η κούραση από τη συνεχή άμυνα επηρέασε τους παίκτες και δεν είχαν καθαρό μυαλό. Όπως ο Ρέτσος στη φάση του σωστά ακυρωθέντος γκολ των αντιπάλων.

Ως αποτέλεσμα, όμως, το 2-2, έστω και στο φινάλε, ήταν μια χαρά για την ομάδα μας που παιχνίδι με παιχνίδι μεγαλώνει. Μαθαίνει από τα λάθη της, συσπειρώνεται και στο χέρι της είναι να συνεχίσει τα θετικά αποτελέσματα την Κυριακή με τους Γερμανούς.

Στο πρώτο ημίχρονο η εθνική ήταν το κάτι άλλο. Έπαιξε σωστά την άμυνά της στο μεσαίο τρίτο, πήγε γρήγορα στην μετάβαση, πέτυχε δυο γκολ και θα μπορούσε άλλο ένα στη φάση του Καρέτσα που δεν είδε δίπλα του τον ξεμαρκάριστο Παυλίδη.

Η ομάδα των πρώτων 45 λεπτών είναι ικανή για σπουδαία πράγματα. Κι ας έχασε τον Τζόλη. Ο Μασούρας ήταν καταλυτικός με το γκολ και την ασίστ στον Ιωαννίδη. Το ίδιο και ο πρώην φορ του Παναθηναϊκού.

Οι διεθνείς έδωσαν και τη ψυχή τους. Μόνο να βλέπεις τον Τζόλη να μην θέλει να γίνει αλλαγή με θλάση τα λέει όλα. Το πάθος θα αποζημιωθεί.