Με το αυριανό παιχνίδι στην Μπολόνια ο Ολυμπιακός θα έχει συμπληρώσει πέντε αγώνες μέσα σε οκτώ ημέρες. Και με συνεχόμενα ταξίδια σε Ισπανία, Λιθουανία και Ιταλία.

Μιλάμε για ένα απάνθρωπο πρόγραμμα. Εξαντλητικό, αντιαθλητικό.

Και πραγματικά απορώ πώς οι παίκτες δεν διαμαρτύρονται. Όχι μόνο του Ολυμπιακού. Σε όλους αναφέρομαι. Το καταλαβαίνω ότι πια τα συμβόλαια έχουν πάει στον ουρανό και για τους αθλητές δεν είναι εύκολο να δημιουργήσουν θέμα, όμως υπάρχουν και όρια.

Ο Ολυμπιακός είναι ένα παράδειγμα. Την περασμένη Πέμπτη έπαιξε με την Μπασκόνια, μετά είχε δυο ματς για το Σούπερ Καπ, χθες ο αγώνας με την Ζαλγκίρις και αύριο με την Βίρτους.

Είναι δυνατόν οι αθλητές να έχουν την ίδια απόδοση; Όχι. Ο Ολυμπιακός ανταποκρίνεται γιατί έχει ομαδάρα και μεγάλο ρόστερ, αλλά αυτό δεν ισχύει για όλες τις ομάδες και δεν μπορεί να λειτουργεί ως άλλοθι σε αυτούς που φτιάχνουν τα προγράμματα των αγώνων. Καις την Ευρωλίγκα καις την Ελλάδα. Οι προπονητές δεν έχουν χρόνο ούτε καν να κάνουν μια προπόνηση της προκοπής.

Ο Μπαρτζώκας καλά κάνει και το επισημαίνει, ενώ το ίδιο άκουσα κι από τον Ομπράντοβιτς.

Πώς θα  ετοιμάσουν τις ομάδες τους χωρίς προπονήσεις; Δεν γίνεται μια ομάδα να τη βγάζει στα αεροπλάνα και τα ξενοδοχεία. Ο οργανισμός των αθλητών επιβαρύνεται. Έτσι εξηγούνται και οι συχνοί σοβαροί τραυματισμοί.

Όλα αυτά τα τονίζω διότι θα πρέπει να βρεθεί μια λύση. Αν, μάλιστα, προχωρήσει η εξαγορά της Ευρωλίγκας από το NBA, τότε είναι που οι παίκτες θα ξεχάσουν ακόμα και τις οικογένειες και τα σπίτια τους.

Και για να γίνουν οι συνθήκες καθαρά ανθρώπινες θα πρέπει πρώτα οι ίδιοι οι αθλητές να ενωθούν και να καθίσουν στο τραπέζι των συζητήσεων με τους διοργανωτές των πρωταθλημάτων.

Στο κάτω κάτω αυτοί είναι οι πρωταγωνιστές. Από τα δικά τους χέρια εξαρτώνται τα δισεκατομμύρια ευρώ που παίζονται συνολικά στο μπάσκετ. Όσο δεν αντιδρούν, τόσο τα πράγματα θα γίνουν ακόμα χειρότερα και τα πρώτα «θύματα» θα είναι οι ίδιοι οι αθλητές.