Η ΛΑΣΚ δεν ήταν το μεγαθήριο, αλλά ούτε και μια ομάδα της σειράς. Η εξαιρετική ΑΕΚ την έκανε να μοιάζει ένα σύνολο με περιορισμένες δυνατότητες. Ειδικά στην επίθεση που η Ενωση την εξουδετέρωσε με την τακτική του Νίκολιτς…

Αν και πρεμιέρα στο Τσάμπιονς Λιγκ, η ΑΕΚ φάνηκε λες και συμμετέχει συχνά στην κορυφαία διοργάνωση της Ευρώπης. Και γι’ αυτό πήρε το πρώτο της τρίποντο.

Ήξερε τι θέλει και πώς να το πάρει. Ήταν πολύ σοβαρή, πειθαρχημένη, μαχητική και εγκλώβισε τους Αυστριακούς που σε εννέα ματς είχαν πετύχει 33 τέρματα. Κι όμως χθες ήταν ακίνδυνοι, με εξαίρεση μια, δύο φάσεις που κι αυτές προήλθαν από το πουθενά κι όχι από οργανωμένες  προσπάθειες.

Ποιο ήταν το μυστικό της Ενωσης; Ότι ο Μάγερ ουσιαστικά έπαιζε στο κέντρο και ο Γιόβιτς με τον Βάργκα γύριζαν πίσω κιαι βοηθούσαν στη μεσαία γραμμή που η ΛΑΣΚ ήταν πολυπρόσωπη.

Η ΑΕΚ είχε ισορροπία στο παιχνίδι της. Ούτε βγήκε μπροστά, ούτε έπαιζε πίσω. Έτρεξε πολύ στο κέντρο κι έβαλε τους δικούς της κανόνες στο παιχνίδι. Είχε τον απόλυτο έλεγχο και η αντίπαλός της δεν μπορούσε να απαντήσει.

Ήταν μια νίκη του συνόλου και όχι των προσώπων ατομικά. Υπήρχαν  παίκτες που βγήκαν μπροστά όπως ο Μαρίν, ο Ρότα, ο Πήλιος, όμως η ομαδικότητα, η χημεία, η ενότητα και η πίστη στο αποτέλεσμα οδήγησε την ΑΕΚ σε αυτό το λίγο, όπως αποδείχθηκε, 1-0. Διότι αν ο Βάργκα και ο Γιόβιτς ήταν αποτελεσματικοί η ΑΕΚ θα είχε καθαρίσει από το πρώτο ημίχρονο.

Μιλάμε για μια ομάδα που παίζει με αέρα, πιστεύει στον εαυτό της και είναι ικανή για σπουδαία πράγματα και στην Ευρώπη.

Το  τόνισα από χθες πριν το ματς. Στα δικά μου μάτια αυτή η ΑΕΚ έχει μεγάλες δυνατότητες και μπορεί να κάνει και διπλό στο Λονδίνο!