Δεν ήταν καταστροφικό το 1-1 του Παναθηναϊκού με την ΤΣΣΚΑ 1948, όμως η εικόνα των πράσινων ανησύχησε τον κόσμο του. Κι αυτό είναι το χειρότερο.

Εννοείται ότι ο Παναθηναϊκός ακόμα μοντάρεται και θα χρειαστεί εύλογο χρόνο για να δείξει το πραγματικό του πρόσωπο, όμως μερικά πράγματα κάνουν μπαμ από μακριά.

Όπως τα μεγάλα κενά στον χώρο της μεσαίας γραμμής όταν ο αντίπαλος βγαίνει σε κόντρα. Ο Καμαρά και ο Τσιριβέγια ήταν πολύ soft και ο Παναθηναϊκός στάθηκε τυχερός που δεν έχασε το ματς  από μια άσημη, αλλά μαχητική και διαβασμένη ομάδα.

Το πρόβλημα δεν εστιάζεται στους τέσσερις της άμυνας, αλλά στη συνολική ανασταλτική λειτουργία της ομάδας και η πηγή του κακού είναι στο κέντρο. Ο Παναθηναϊκός έχει ανάγκη από παίκτες με άλλα χαρακτηριστικά. Να… δαγκώνουν και να έχουν γρήγορες επιστροφές.

Από εκεί και πέρα το Τριφύλλι είχε τα χάλια του στο επιθετικό κομμάτι του δεύτερου ημιχρόνου. Ουσία μηδέν. Ταλαιπώρησε τη μπάλα. Δεν είχε ιδέες και δεν ήξερε πώς να διασπάσει την πολυπρόσωπη άμυνα των Βούλγαρων.

Αντίθετα, στα πρώτα 30 λεπτά ο Παναθηναϊκός ήταν σαφώς ανώτερος και έβαλε δύσκολα στην ΤΣΣΚΑ 1948, αλλά, δυστυχώς, για την ομάδα του Νίστρουπ δεν είχε συνέχεια και τώρα θα τρέχει και δεν θα φτάνει στη ρεβάνς.

Θα μου πει κάποιος ότι με Λιβάι Γκαρσία και ίσως τον Ντέσερς τα πράγματα μπορεί να είναι διαφορετικά, αλλά, όπως και να το κάνουμε, ο χθεσινός Παναθηναϊκός ήταν από μέτριος ως κακός. Δεν είχε ισορροπία ως ομάδα, ούτε ταυτότητα στο παιχνίδι του.

Υπήρχαν διαστήματα στην επανάληψη που δεν ήξερες τι θέλει να παίξει. Εννοείται ότι είναι πιο ποιοτικός και μπορεί να πάρει την πρόκριση τη Σόφια, αλλά δεν θα είναι εύκολο. Θα πρέπει να ανεβάσει αισθητά την απόδοσή του για να ανταποκριθεί. Με πολύ τρέξιμο, πιο κοντά τις γραμμές και να μην… τρώει τόσο εύκολα τις κόντρες.