Ο πρώην μεγαλομέτοχος του Παναθηναϊκού, Γιάννης Βαρδινογιάννης, μίλησε στην εκπομπή «Πρωταγωνιστές» του Alpha, στο αφιέρωμα για τη Λεωφόρο και αναφέρθηκε τόσο στην ιστορική έδρα της ομάδας όσο και σε κρίσιμες στιγμές της περιόδου της πολυμετοχικότητας.

Αναλυτικά όσα είπε ο Τζίγγερ:

«Ξεκίνησα να πηγαίνω πολύ μικρός με τον πατέρα μου, όταν μέναμε στην Πατησίων και πηγαίναμε με τα πόδια. Ξαναπήγα το 2000, όταν γυρίσαμε στη Λεωφόρο. Όλοι είμαστε Παναθηναϊκοί στην οικογένεια, εκτός από έναν ξάδερφο νομίζω που είναι Ολυμπιακός.

Ήθελα πολύ να φύγουμε από το ΟΑΚΑ και να γυρίσουμε στη Λεωφόρο. Αναστήσαμε το γήπεδο το 2000. Μία ομάδα πρέπει να έχει πάντα μία δυνατή έδρα. Το ΟΑΚΑ δεν είναι πραγματική έδρα και δεν βλέπεις ποδόσφαιρο. Σημαντικό ότι αναστήσαμε το γήπεδο που είχε εγκαταλειφθεί. Έπρεπε να εκσυγχρονιστεί για να γίνονται διεθνείς αγώνες. Κερδήθηκε το στοίχημα και βοήθησε τον Παναθηναϊκό.

Ήταν ταυτόχρονα όμως και η δαμόκλειος σπάθη, γιατί κάποιος ανεγκέφαλος πετούσε κάτι, το γήπεδο έκλεινε κι έχανες μία δυναμική. Στο ΟΑΚΑ ήταν πιο δύσκολο να γίνει τέτοιο πράγμα.

Αν ο κόσμος δεν είναι ενωμένος, την καλύτερη ομάδα να έχεις δεν μπορείς να πάρεις το πρωτάθλημα.

Για το δύσκολο διάστημα από το 2000 μέχρι το 2008 και την πολυμετοχικότητα ο Τζίγγερ ανέφερε:

«Τη σεζόν 2003-04 στην αρχή ένα κομμάτι των οπαδών έκαναν αποχή. Είχε αρχικά αρνητική επίπτωση, αλλά η ομάδα στο τέλος κατάφερε και πήρε το νταμπλ. Όταν τελείωσε η σεζόν κάναμε τη μεγάλη φιέστα στη Λεωφόρο είναι η χαρά του κόσμου που κατέκλυσε το γήπεδο. Εκεί είδα ότι στις χαρές είναι όλοι μαζί, στις λύπες είναι όλοι λίγοι. Εγώ επέλεξα να μην είμαι στο επίκεντρο των πανηγυρισμών και το απόλαυσα ως απλός φίλαθλος.

Τη σεζόν 2004-05 μου έχει μείνει το χαμένο πρωτάθλημα με ένα δοκάρι κι έξω του Κωνσταντίνου στο ματς με την ΑΕΚ. Υπήρχε τότε ένα βουητό στην εξέδρα και έντονη πίεση. Πήρα το ρίσκο να επιστρέψει ο κόσμος στο γήπεδο, αν και δεν μου αρέσουν οι α λα καρτ οπαδοί. Δυστυχώς δεν δικαιώθηκα, καθώς ακολούθησαν επεισόδια και ποινές που μας οδήγησαν σε κεκλεισμένων των θυρών στο πιο κρίσιμο ματς με την ΑΕΚ.

Το 2008 η εμφάνιση της ΠΕΚ έγινε σε ένα δύσκολο timing. Δεν ήμουν αντίθετος, αλλά επηρέασε την ομάδα, που δέχθηκε πίεση και αποδοκιμασίες. Είχαμε ένα καλό ξεκίνημα, αλλά στη συνέχεια χάθηκε η δυναμική.

Εύχομαι να πάμε ενωμένοι στο νέο γήπεδο.»