Να, λοιπόν, που ο Ολυμπιακός έσπασε και την κατάρα που ήθελε να μην κατακτά την Ευρωλίγκα ομάδα που στην κανονική περίοδο τερμάτισε πρώτη.

Και για τέταρτη φορά στην ιστορία του στέφθηκε πρωταθλητής Ευρώπης. Με την αξία του, το σπαθί του.

Μην περιμένετε ανάλυση του αγώνα με τη Ρεάλ. Ήταν πολύ δύσκολος όπως τον περίμενα. Διότι η Ρεάλ είναι πάντα Ρεάλ. Εφτάψυχη.

Ο Ολυμπιακός, όμως, απέδειξε ότι φέτος ήταν η κορυφαία ευρωπαϊκή ομάδα. Και στο παρκέ και στον πάγκο. Μόνο από τον…Ολυμπιακό θα μπορούσε να χάσει. 

Μια ομάδα πλήρης, με ισορροπία και τρομερές δυνατότητες. Και στην άμυνα και στην επίθεση.

Βρέθηκε χθες να κυνηγά το σκορ, ο κόσμος άρχισε να μαζεύεται, όμως είχε τη λύση. Με τον Φουρνιέ και τον Πίτερς.

Το γράφω συνέχεια. Ο Ολυμπιακός είναι η επιτομή της ομάδας. Στηρίζεται στο σύνολο κι όχι μεμονωμένα σ’ ένα, δυο άτομα. Σήμερα είναι ο Ντόρσεϊ, αύιο ο Βεζένκοφ, μεθαύριο ο Φουρνιέ, ο Πίτερς, ο Μιλουτίνοφ και τ’ άλλα παιδιά.

Ο κάθε παίκτης ξέρει τον ρόλο του. Κι ο Μπαρτζώκας είναι αυτός που διαχειρίζεται όπως πρέπει το ρόστερ του. Οδήγησε  την ομάδα του στην κορυφή της Ευρώπης και στο χέρι του είναι να τη διατηρήσει.

Αυτός ο Ολυμπιακός είναι ικανός να έχει την ανάλογη συνέχεια, διότι λεφτά υπάρχουν, θα γίνουν οι κινήσεις που πρέπει και η ομάδα θα ενισχυθεί ακόμα περισσότερο.

Κανείς δεν μπορεί να πει αρνητική λέξη για τον πρωταθλητή Ευρώπης. Άξιζε και με το παραπάνω.

Και πολύ σωστά ο Παπανικολάου έδωσε το κύπελλο στον Μπαρτζώκα και το σήκωσε ψηλά μπροστά από το Δημοτικό θέατρο του Πειραιά. Ηταν κι ένας προσωπικός θρίαμβος του Ελληνα προπονητή.

Αξίζουν θερμά συγχαρητήρια σε όλους στην ομάδα του Ολυμπιακού, αλλά και στον απίστευτο κόσμο του σε ολόκληρη τη χώρα. Γιόρτασε με τη ψυχή του και περιμένει να πανηγυρίσει τα επόμενα…