Η καλύτερη ομάδα που είδα φέτος στο ΟΑΚΑ ήταν η Βαλένθια. Αλλά μετά τα δύο παιχνίδια με τον Παναθηναϊκό στην Ισπανία, σαφώς η ομάδα του Αταμάν είναι ανώτερη.

Κι αυτό δεν το λέω γιατί ο Παναθηναϊκός έσπασε δυο φορές την έδρα της Βαλένθια, αλλά γιατί φάνηκε η προσωπικότητά της και ο χαρακτήρας που έδειξε σε δύο διαφορετικά ματς.

Στο πρώτο οι πράσινοι κέρδισαν από την άμυνά τους καις το δεύτερο από την επίθεσή τους. Με μια εύστοχη Βαλένθια που παίζει πολύ με το τρίποντο ο Παναθηναϊκός δεν μάσησε και στο τέλος πήρε αυτό που δικαιούτο.

Για εμένα είναι πιο πλήρης ως ομάδα, διαθέτει μεγαλύτερα ονόματα και από πλευράς προπονητή δεν είδα τον κορυφαίο της διοργάνωσης, τον Μαρτίνεθ, να κάνει κάτι το ιδιαίτερο στην τακτική του. Μονότονος και προβλέψιμος. Μόνο δηλώσεις…

Όπως και αρκετοί παίκτες των Ισπανών που πλέον το φυσάνε και δεν κρυώνει. Θέλουν πολλά ψωμιά ακόμη για να φτάσουν τον Παναθηναϊκό σε όλα.

Στα πολύ δύσκολα φάνηκε η ομάδα που έχουν πια οι πράσινοι. Και πλέον δεν είναι μόνο ο Ναν, αλλά και ο Ντέιβις και ο Σορτς και ο Οσμαν…

Όσο για τον Ολυμπιακό, το χθεσινό ματς εξελίχθηκε σε μια δυνατή προπόνηση. Μεγάλη η διαφορά του από τη Μονακό που στο πρόσφατο παρελθόν τού είχε κάνει κηδείες.

Φέτος δεν το συζητάμε. Αυτός ο Ολυμπιακός διαθέτει ομαδάρα και βρίσκεται ήδη στο φάιναλ φορ που λογικά θα αντιμετωπίσει την πάντα επικίνδυνη Φενέρ.

Από την αρχή της σεζόν έχω πει ότι θα είναι εμπειρία ζωής να ζήσουμε ελληνικό τελικό και όλα δείχνουν ότι προς τα εκεί πάμε. Μην το ματιάσω, βέβαια. Ας έρθει αυτή η ώρα και θα πούμε πολλά περισσότερα.

Στα δικά μου μάτια αυτή την περίοδο οι καλύτερες ομάδες στην Ευρώπη είναι ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός. Γι’ αυτό και η κούπα θα είναι δική μας…