Μία εικόνα που σε κάνει να κοντοστέκεσαι, γιατί πολύ απλά δεν την έχεις συνηθίσει. Στο Λιμάνι του Βόλου γράφεται μια μικρή, αλλά σπουδαία ιστορία ποδοσφαιρικής συνύπαρξης. ΠΑΟΚτσήδες και Ομιλίτες δίπλα δίπλα. Όχι απέναντι.

Δεν πρόκειται για κάτι εξωπραγματικό. Είναι η κανονικότητα. Απλώς, σε έναν χώρο που έχει μάθει αλλιώς, μοιάζει σχεδόν ασυνήθιστη.

Το καλό κλίμα ανάμεσα στον ΠΑΟΚ και τον ΟΦΗ δεν είναι καινούργια ιστορία. Είναι γνωστό, ειπωμένο, καταγεγραμμένο. Στον Βόλο, όμως, παίρνει… σάρκα και οστά. Γίνεται εικόνα, γίνεται βίωμα. Πιτσιρικάδες με τους γονείς περιμένουν στη σειρά για να φωτογραφηθούν με το Κύπελλο και από πίσω ακολουθούν οι «χιλιόμετρα κάναμε πάλι». Σεβασμός ένθεν κακείθεν.

Από νωρίς το πρωί, στο Λιμάνι Βόλου, οι δρόμοι γεμίζουν ασπρόμαυρα. Κασκόλ που μπλέκονται, σημαίες που κυματίζουν χωρίς να ανταγωνίζονται. Παρέες που δεν ξεχωρίζουν εύκολα σε «εμείς» και «εσείς».

Οι μεν τραγουδούν, οι δε χαμογελούν. Και ύστερα αλλάζουν ρόλους. Ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο δυνατό μήνυμα. Πως το ποδόσφαιρο, όταν επιστρέφει στη βάση του, σε αυτό που πρεσβεύει, δεν χωρίζει, ενώνει.

Και στον Βόλο, για λίγες ώρες πριν τον μεγάλο τελικό Κυπέλλου (20:30), αυτή η απλή αλήθεια έμοιαζε σχεδόν επαναστατική. Ίσως αυτή να είναι και η κανονικότητα. Μία κανονικότητα που μάθαμε να χρησιμοποιούμε σαν λέξη κυρίως περιπαικτικά ή ουτοπικά. Κοίτα, όμως, που καμιά φορά είναι η πραγματικότητα…