Με φόντο το επερχόμενο Final Four της Euroleague, ο Θοδωρής Παπαλουκάς τοποθετήθηκε από το Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών για την προοπτική ενός ελληνικού τελικού, ανοίγοντας μια συζήτηση που ξεφεύγει από το καθαρά αγωνιστικό κομμάτι.

Ο παλαίμαχος διεθνής δεν στάθηκε μόνο στο ενδεχόμενο συνάντησης Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού, αλλά έδωσε έμφαση και στην «επόμενη ημέρα» του αθλήματος, αναδεικνύοντας τη σημασία που έχει η απήχηση τέτοιων διοργανώσεων σε επίπεδο κόσμου και νέων ανθρώπων.

Αναλυτικά όσα δήλωσε:

«Υπάρχει ένα δύσκολο ερώτημα και δεν ξέρω ποια είναι η απάντηση από την πλευρά μου. Θέλουμε ή δεν θέλουμε δύο ελληνικές ομάδες στον τελικό; Πραγματικά δεν ξέρω ποια είναι η απάντηση. Το γεγονός τελειώνει εκεί και εμείς που αγαπάμε το μπάσκετ πρέπει να σκεφτόμαστε και την επόμενη ημέρα.

Η ουσία από όλο αυτό είναι πόσες γυναίκες, πόσοι άνδρες και πόσα παιδιά θα συνεχίσουν να ασχολούνται με το προϊόν την επόμενη ημέρα. Η μεγάλη νίκη αυτής της εκδήλωσης θα είναι αν έχουμε νέους ανθρώπους που θα ενδιαφερθούν. Ανεξαρτήτως ηλικίας, ανεξαρτήτως φύλου, ανεξαρτήτως επιπέδου.

Επίσης να εκπαιδευτούν και να είναι αυτό που εμείς λέμε “υγιείς” φίλαθλοι που ήρθαν κοντά στο άθλημα. Είναι μια πολύ δύσκολη εξίσωση. Δεν υπάρχει απάντηση από την πλευρά μου. Μετράω και εγώ μέρες ανάποδα και με άγχος και με αγωνία. Να δούμε πώς θα εξελιχθεί και δεν το λέω οπαδικά. Το λέω αθλητικά».

Για τις επιτυχίες των ελληνικών ομάδων: «Να πάνε όλα καλά γιατί πραγματικά είναι πολύ μεγάλο γεγονός αυτό που συμβαίνει. Ίσως δεν εκτιμάμε αρκετά την ωραία εποχή που ζούμε αθλητικά, όσο πραγματικά της αξίζει. Από θέμα ομάδων, από θέμα παικτών και χάνουμε τη μεγάλη εικόνα γιατί τη θεωρούμε δεδομένη.

Αυτήν τη στιγμή έχουμε δύο ομάδες που εν δυνάμει μπορούν να κερδίσουν την Ευρωλίγκα. Για τις ομάδες μας θεωρείται μεγάλη αποτυχία το να μην πάνε στο Final Four, ενώ κανονικά είναι μεγάλη επιτυχία το να πηγαίνεις. Ακόμα μεγαλύτερη αν το παίρνεις».

Για τη ζήτηση των εισιτηρίων: «Έχουμε την ευκαιρία να απαντήσουμε σε όλους. Δεν έχουμε εισιτήρια. Θέλω να ζητήσω συγγνώμη από τους συνεργάτες μου που τους έχουν θυμηθεί όλοι οι συμμαθητές, συγγενείς και φίλοι που είχαν να τους μιλήσουν 30 χρόνια και τους παίρνουν για να έρθουν σε επαφή μαζί μου για να τους βρω εισιτήρια. Χίλια συγγνώμη από τους συνεργάτες μου. Δεν φταίω εγώ».