Οι Ιταλοί ταξίδεψαν στη Θεσσαλονίκη, πήραν «γεύση» και άρωμα από την πόλη που εδρεύει ο ΠΑΟΚ, έμαθαν τι εστί Τούμπα και έβαλαν… απέναντί τους τον Ραζβάν Λουτσέσκου. Τον άνθρωπο που βρίσκεται στο τιμόνι του Δικεφάλου, που ξέρουν όσοι λίγοι τι σημαίνει ΠΑΟΚ, τι πρεσβεύει ο ΠΑΟΚ και τι αποτύπωμα αφήνει στη ζωή των οπαδών του.

«Ανακάλυψα εδώ έναν κόσμο που ζει σε ένα συναισθηματικό επίπεδο που ούτε κι εσείς μπορείτε να φανταστείτε», ανέφερε αρχικά. «Ο ΠΑΟΚ δεν είναι απλώς μια ποδοσφαιρική ομάδα με φανατικούς οπαδούς. Γι’ αυτούς είναι κάτι πολύ περισσότερο από το να είσαι φίλαθλος, είναι τρόπος ζωής. Δεν μπορώ να το εξηγήσω καλύτερα. Πρέπει να ζήσεις εδώ για να καταλάβεις στο 100% τι σημαίνει ο ΠΑΟΚ. Είναι μια περιοχή που πρώτα απ’ όλα υποφέρει, ο κόσμος δεν είναι πλούσιος, δεν έχει μεγάλες δυνατότητες και ζει καθημερινά με δυσκολίες. Αυτό που πραγματικά τους βοηθά να συνεχίζουν είναι ο ΠΑΟΚ. Όταν ο ΠΑΟΚ κερδίζει, ζουν με χαρά και ευτυχία· όταν δεν κερδίζει, η στεναχώρια είναι απερίγραπτη. Κάτι που δεν είχα ξαναζήσει ή ξαναδεί ποτέ και που μου χάρισε απίστευτες στιγμές, φανταστικές αναμνήσεις που θα κουβαλώ σε όλη μου τη ζωή.

Έδωσα τα πάντα, όμως πήρα απεριόριστα από αυτόν τον κόσμο. Αναπτύχθηκα και ως επαγγελματίας, έχοντας την ευκαιρία να δουλέψω με αυτόν τον ιδιοκτήτη, έναν άνθρωπο πολύ σκληρό, αλλά ταυτόχρονα και ιδιαίτερα ευαίσθητο, με χαρακτήρα μαχητή που δύσκολα μπορεί να φανταστεί κανείς. Μεταδίδει αυτή τη θέληση για μάχη, πάντα, πάντα, πάντα, μέχρι τέλους».

Η Θεσσαλονίκη είναι πλέον το δεύτερο σπίτι γι’ αυτόν τον άνθρωπο του ποδοσφαίρου που γεννήθηκε στο Βουκουρέστι το 1969: «Μια πόλη που δεν είναι πολύ μεγάλη, αλλά ούτε μικρή και όπου ζεις πολύ καλά. Οι άνθρωποι εδώ αγαπούν τη ζωή και όταν βγαίνεις στην πόλη νιώθεις αυτή την ενέργεια, αυτή τη διάθεση για ζωή. Γι’ αυτό είναι πιο σύνθετο αυτό που σημαίνει για μένα ο ΠΑΟΚ. Στο τέλος, όμως, είναι η ζωή μου».

Όσο για τον πατέρα του, Μίρτσεα Λουτσέσκου: «Ο πατέρας μου δεν μου έδωσε καμία συμβουλή με την φωνή του, αλλά μου το μετέδωσε αυτό το μεγάλο πάθος για το ποδόσφαιρο χωρίς να το ξέρω ή αν θέλετε, χωρίς να μου το πει. Από τότε που ήμουν παιδί, θυμάμαι ότι με πήγαινε στις προπονήσεις που έκανε στις ομάδες του, στα αποδυτήρια. Ήμουν 3-4 ετών και ήμουν μέσα σε ομάδες με παίκτες, έβλεπα πως συμπεριφέρονταν, έπαιζαν μαζί μου. Εκτός από αυτό το πάθος που με κάνει να θέλω να βρίσκομαι στο γήπεδο, ήξερα επίσης από την αρχή της ζωής μου πως είναι να βρίσκεται κάποιος στα αποδυτήρια μιας ομάδας. Οι δυναμικές, οι συνδέσεις και όλες αυτές οι λεπτομέρειες που είναι σημαντικές για μια ομάδα».