Αν δεν το πήρατε χαμπάρι, ο Παναθηναϊκός παρουσίασε χθες μία καινούργια μεταγραφή. Ένα τρομερό 10άρι. Τον Λαφόν!

Από αυτόν ξεκινούσε  χθες το επιθετικό (!) παιχνίδι των πράσινων. Ειδικά στο δεύτερο ημίχρονο που ο Μπενίτεθ έριξε στο ματς και τον Σφιντέρσκι για να παίξει με δύο φορ και  να κυνηγήσει το γκολ και τη νίκη.

Εννοείται ότι δεν πρόκειται να κάνω κριτική στον αγώνα, διότι ο ΠΑΟΚ είναι κλάσεις ανώτερη ομάδα. Στα πάντα. Και το 0-1 ήταν φτωχό σύμφωνα με την εικόνα των δύο ομάδων.

Το θέμα μου είναι ο Μπενίτεθ. Αναρωτιέμαι αν αυτός ο μεγάλος προπονητής με το τεράστιο συμβόλαιο ήρθε στον Παναθηναϊκό για να δίνει εντολή στον τερματοφύλακα να κάνει βαθιές μπαλιές και στα χαφ να παίζει με τον άπειρο Κοντούρη απέναντι στον Μεϊτέ και τον Οζντόεφ.

Ο Παναθηναϊκός έπαιζε ημιτελικό κυπέλλου με στόχο τον τελικό και την κατάκτηση του τροπαίου που θα του εξασφάλιζε το λιγότερο τη League Phase του Κόνφερενς Λιγκ.

Κι ο Μπενίτεθ στην κυριολεξία είναι στον κόσμο του. Ήξερε ποια ομάδα θα αντιμετωπίσει και δεν δούλεψε καθόλου το ματς. Ήταν ανήμπορος να βοηθήσει τους πράσινους. Και σε τακτική και σε επιλογές προσώπων.

Είδαμε ένα θλιβερό Παναθηναϊκό. Μια πολύ μικρή ομάδα που χρειάζεσαι γερό στομάχι για να την παρακολουθήσεις.

Στο ποδόσφαιρο όλα γίνονται και στη ρεβάνς το 0-1 γυρίζει, αλλά το ερώτημα είναι αν αυτοί οι παίκτες που φοράνε την τιμημένη πράσινη φανέλα είναι ικανοί να ανταποκριθούν. Και σωματικά και ψυχολογικά.

Βλέπουμε έναν Παναθηναϊκό χωρίς αρχή, μέση και τέλος. Στερείται ταυτότητας. Με τον Ισπανό η ομάδα όχι μόνο δεν έχει βελτίωση, αλλά ίσα ίσα που κάνει βήματα προς τα πίσω και στο βάθος του τούνελ δεν φαίνεται φως για την επόμενη ημέρα. Αυτό είναι και το χειρότερο…