Με τις εμφανίσεις που είχε κάνει στα προηγούμενα ματς και ειδικά σε αυτό με την Αϊντχόφεν θα ήταν άδικο για τον Ολυμπιακό να αποχαιρετήσει το Τσάμπιονς Λιγκ από την 6^η αγωνιστική.

Και χθες στην Αστάνα οι ερυθρόλευκοι απέδειξαν για μία ακόμη φορά ότι είναι ομάδα για την κορυφαία ευρωπαϊκή διοργάνωση.

Ουσιαστικά έπαιξαν την Καϊράτ σαν τη γάτα με το ποντίκι. Και το φυσιολογικό θα ήταν το λιγότερο ένα 0-3. Τόσο καλός ήταν ο Ολυμπιακός.

Από την αρχή του αγώνα επέβαλλε τον ρυθμό του κι όταν σκόραρε όχι μόνο δεν διαχειρίστηκε το ματς, αλλά ίσα ίσα που ανέβασε στροφές και έχασε γκολ με το τσουβάλι.

 Ο Τσικίνιο με τον Ποντένσε δεν ήταν 100% έτοιμοι λόγω των τραυματισμών τους, όμως ο Στρεφέτσα και ο Ταρέμι μπήκαν ορεξάτοι και με τις σωστές και γρήγορες κινήσεις τους βοήθησαν τον Ολυμπιακό να βάλει σφραγίδα σε αυτή την πολύ μεγάλη νίκη από πλευράς βαθμών και ψυχολογίας.

Ενας Ολυμπιακός σοβαρός, πειθαρχημένος, με σχέδιο και αποφασιστικότητα. Μια σύγχρονη ευρωπαϊκή ομάδα που ξέρει τι θέλει και πώς να το πάρει.

 Με έναν εξαιρετικό Μουζακίτη που παίζει λες και είναι ένας ώριμος 30άρης κι έναν Ζέλσον που πέρασε την μπάλα από την τρύπα της βελόνας. Γιατί όχι να μην είναι οιωνός πρόκρισης; Φανταστικό γκολ, αλλά και πολύ δύσκολο απέναντι στον συγκεκριμένο τερματοφύλακα. 

Συν, βέβαια, τους παίκτες της άμυνας που δεν έκαναν το παραμικρό λάθος. Σπανιότατο για τους ερυθρόλευκους και δείγμα πόσο καθαρό μυαλό είχαν.

Κατά τη γνώμη μου ο Ολυμπιακός  άργησε να πετύχει την πρώτη του νίκη στο Τσάμπιονς Λιγκ μετά από πέντε χρόνια και θα μπορούσε τώρα να έχει 7 με 9 βαθμους. Αλλά και πάλι είναι μέσα στο κόλπο της πρόκρισης.

Ματς κλειδί θα είναι αυτό με τη Λεβερκούζεν και την ευχή όλων  στο Λιμάνι ο Ελ Κααμπί να μην φτάσει τελικό με το Μαρόκο στο κύπελλο Εθνών της Αφρικής και να είναι στο Καραϊσκάκη στις 20 Ιανουαρίου.