Πρώτα θα αναφερθώ στα αρνητικά του Ολυμπιακού στο Λονδίνο. Δεν μου άρεσε το πρώτο τέταρτο που μίλησε η ποιότητα της Αρσεναλ και το ότι ο Εντεγκααρντ έκανε ό,τι ήθελε στο κέντρο χωρίς κανείς παίκτης να πηγαίνει πάνω του.

Οι Εσε, Γκαρθία δεν ανταποκρίθηκαν στην πίεση και την κάλυψη χώρων στην μεσαία γραμμή, γι’ αυτό και οι Λονδρέζοι έβρισκαν εύκολα τις κάθετες και δημιούργησαν τις προϋποθέσεις για γκολ πολύ νωρίτερα από το 2-0.

Από εκεί και πέρα είδαμε έναν Ολυμπιακό που όχι μόνο κοίταξε στα μάτια την ομάδα του 1 δισ. ευρώ, αλλά κυνήγησε την ισοφάριση και θα μπορούσε να την είχε πάρει.

Ο Μεντιλίμπαρ έμεινε πιστός στο γνωστό παιχνίδι του και οι παίκτες έτρεξαν πολύ, πάλεψαν και γενικά ανταποκρίθηκαν στον ρυθμό του αντιπάλου.

Ναι μεν η η Αρσεναλ έδειξε αλαζονία, όμως με την πάροδο του χρόνου αγχώθηκε, διότι οι παίκτες της συνειδητοποίησαν ότι ο Ολυμπιακός είναι σκληρό καρύδι.

Πλέον οι ερυθρόλευκοι έχουν ανέβει επίπεδο κι έχουν κερδίσει τον σεβασμό της ποδοσφαιρικής Ευρώπης. Αυτό φάνηκε και από τις δηλώσεις του Αρτέτα και του Μαρτινέλι.

Ο δε Ισπανός προπονητής αναγκάστηκε να βάλει στο ματς τα βαριά χαρτιά κι αντικατέστησε δύο αμυντικούς και τον κόφτη του. Τα χρειάστηκε ο Αρτέτα και μιλούσε η γλώσσα του σώματος.

Θα σχολιάσει κάποιος ότι στο τέλος μένει το αποτέλεσμα. Σωστό. Αλλά και οι θετικές εντυπώσεις χρειάζονται. Γιατί ανεβαίνει η αυτοπεποίθηση των παικτών που βλέπουν ότι ο κόσμος είναι δίπλα τους και τους πιστεύει.

Από την αρχή είχαμε πει ότι ο Ολυμπιακός έχει να ανέβει μεγάλη ανηφόρα, όμως είναι υποχρεωμένος να τα δώσει όλα κι ό,τι γίνει. Αυτό συνέβη στο Λονδίνο.

Η ομάδα του Μεντιλίμπαρ έκανε αυτό που μπορούσε. Δεν φοβήθηκε την Αρσεναλ και το παιχνίδι και μόνο έκπληξη δεν θα ήταν αν έπαιρνε αποτέλεσμα.

Είναι μεγάλο κέρδος για τον Ολυμπιακό ότι οι παίκτες του… έσκασαν από τη στενοχώρια τους…