Πριν από το παιχνίδι είχα τονίσει ότι για τον Ολυμπιακό ήταν μονόδρομος η νίκη επί της Πάφου.

Άρα, η ισοπαλία είναι κακό αποτέλεσμα και θα το διαπιστώσετε εύκολα αν διαβάσετε προσεκτικά τα συνολικά αποτελέσματα και το πρόγραμμα των  ερυθρόλευκων.

Το 0-0, όμως, με την οργανωμένη και πολύ δυνατή αμυντικά Πάφο ανέδειξε τις αδυναμίες του Ολυμπιακού να διασπάσει τις αντίπαλες πολυπρόσωπες άμυνες, αλλά και την επιμονή του Μεντιλίμπαρ να παίζει η ομάδα του με ψηλά τη μπάλα από την έναρξη του αγώνα.

Αυτό, ειλικρινά, δεν μπορώ να το καταλάβω. Πώς γίνεται μια ομάδα με τόση ποιότητα να κάνει απανωτές σέντρες και γιόμες. Αυτό ήταν βούτυρο στο ψωμί των ξένων παικτών της κυπριακής ομάδας. Λες και ο Ολυμπιακός δεν είχε εναλλακτικά σχέδια.

Δεν μου άρεσε η χθεσινή εικόνα του. Αδίκησε τον εαυτό του. Και μετά την σωστή αποβολή στο 25΄ τα πράγματα δυσκόλεψαν για τους ερυθρόλευκους, διότι η Πάφος προσαρμόστηκε ανάλογα αμυντικά. Η τριάδα των στόπερ έγινε τετράδα, οι γραμμές ήταν κοντά και ο Ολυμπιακός δεν μπορούσε να δημιουργήσει.

Γι’ αυτό και δεν έφτιαξε φάσεις. Δύο κεφαλιές του Ελ Κααμπί και του Ρέτσου και η μεγάλη ευκαιρία με τον Ταρέμι μετά από την έξοχη κάθετη πάσα του Μουζακίτη και γύρισμα του Ορτέγκα στον Ιρανό. Τέτοιες ενέργειες δείχνουν τον κανονικό Ολυμπιακό.

Ο δε Ποντένσε ήταν ανέτοιμος και κακώς τον ξεκίνησε ο προπονητής. Οι περισσότερες προσπάθειές του ;hταν λανθασμένες.

Ο Στρεφέτσα λίγα πράγματα και ο χθεσινός Τσικίνιο ήταν άφαντος. Αισθητή η απουσία του Ζέλσον και δικαιολογημένη γκρίνια για την απουσία του Γιαζίτζι που έχει τεθεί εκτός ευρωπαϊκής λίστας και είναι από τους λίγους που παίζουν κάθετο ποδόσφαιρο.

Έπειτα, ο Ολυμπιακός πρέπει να παίξει πιο γρήγορο ποδόσφαιρο για να μην είναι μονότονος και προβλέψιμος.

Δεν του άξιζε να κερδίσει την Πάφο, μια ομάδα πολύ καλά δουλεμένη, μαχητική και επικίνδυνη. Και με τόσους καλούς ξένους που με κλειστά μάτια παίζουν στις ομάδες του Big4…