Απέφυγα να σχολιάσω την ταπεινωτική ήττα από τους Τούρκους, διότι πικράθηκα και δεν ήθελα να ξεφύγω. Χάσαμε, διότι ουδέποτε κατεβήκαμε στο ματς.

Οι παίκτες μας δεν ήταν καλά πνευματικά και το εντόπισα από τις δηλώσεις του Σλούκα πριν τον αγώνα.

Μάλιστα, στην εκπομπή μου στο Kontra κάθε βράδυ (12.45 με 1 μετά τα μεσάνυχτα) την περασμένη Πέμπτη το βράδυ τις είχα σχολιάσει ανάλογα. Ήταν ένα παιχνίδι μπάσκετ ανάμεσα σε δυο ομάδες. Δεν έπαιζαν δυο έθνη. Για αθλητισμό μιλάμε.

Με λίγα λόγια το φοβόμουν το ματς. Η άποψή μου είναι ότι αγωνιστικά δεν υστερούμε, όμως διαχειριστήκαμε λάθος τον αγώνα. Ο Σπανούλης το είχε πάρει πρέφα, αλλά δεν μπόρεσε να το περάσει στους παίκτες.

Κι όσο αυτοί έχαναν τη μπάλα μέσα από τα χέρια τουςμ τόσο και ο προπονητής έδειχνε απελπισμένος στον πάγκο του. Δεν ήξερε τι να κάνει.

Ήταν ιστορική συντριβή απ’ όλες τις πλευρές.

Και σήμερα θα έχουμε τύχη μόνο αν σηκωθούμε ψυχολογικά και μπούμε στον αγώνα. Διαφορετικά θα την ξαναπατήσουμε.

Εννοείται ότι η σοβαρή Ελλάδα μπορεί να κερδίσει τους Φινλανδούς οι οποίοι είναι αθλητικοί, γρήγοροι, επικίνδυνοι, αλλά δεν διαθέτουν τη δική μας ομάδα.

Έχουμε ανάγκη το μετάλλιο για πολλούς λόγους. Είναι πολύ μεγάλο το ματς και έτσι θα πρέπει να αντιμετωπιστεί απ’ όλους. Δεν ήρθε η συντέλεια του κόσμου επειδή χάσαμε από τους Τούρκους.

Η ζωή συνεχίζεται και το 6^ο μετάλλιο σε Ευρωμπάσκετ θα βοηθήσει τις επόμενες φουρνιές των παικτών  μας.