Χαίρομαι με τη χαρά του Ελληνα για την εθνική μας ομάδα μπάσκετ. Και μακάρι να νικήσουμε και τους Τούρκους.

Ο λαός μας το έχει ανάγκη για πολλούς λόγους. Όχι γιατί είναι τέτοιο το όνομα της αντιπάλου μας, αλλά επειδή η εθνική μας θα παίξει  για μία ακόμ,η φορά σε τελικό της Ευρώπης και θα έχει εξασφαλισμένο το μετάλλιο. Μεγάλη δουλειά για το σήμερα και το αύριο του ελληνικού μπάσκετ.

Όπως και με τους Ισραηλινούς έτσι και χθες το βράδυ δεν φοβήθηκα. Όταν είδα την αντίδραση των παικτών μας στο γρήγορο 7-0 των Λιθουανών είπα από μέσα μου ότι «τους έχουμε».

Κι αποδείχθηκε στο παρκέ. Η ομάδα μας ήταν καλύτερη, πιο έτοιμη, πιο ισορροπημένη και το ήθελε περισσότερο.

Με ηγέτη τον απίστευτο Γιάννη και καταλύτη τον αδελφό του Κώστα, ο οποίος πραγματοποίησε έξοχη εμφάνιση. Τα στατιστικά του τα λένε όλα. Ειδικά οι τάπες που μοίρασε δεξιά και αριστερά.

 Ο Τολιόπουλος εξελίσσεται σε μεγάλο σκόρερ, ο Παπανικολάου με τον Σλούκα είναι σαν το παλιό καλό κρασί.

Μικρό το ροτέισον του Σπανούλη, ο οποίος διαχειρίστηκε άψογα τους παίκτες και τους βοήθησε να πετύχουν μια πολύ μεγάλη νίκη.

 Εννοείται ότι χωρίς τον Γιάννη δεν μπορούμε πολλά πράγματα, αλλά με τον Αντετοκούνμπο η Ελλάδα είναι δύναμη και ικανή για τα πάντα.

Ο αγώνας με την Τουρκία είναι νοκ-άουτ κι αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει φαβορί και αουτσάιντερ. Ούτε θα παίξει ρόλο το γεγονός ότι σε 66 ματς έχουμε 43 νίκες. Ο Αταμάν μας ξέρει και τον ξέρουμε.

Καλή ομάδα η Τουρκία, αλλά η εθνική μας θα κάνει αυτό που πρέπει και περιμένουμε όλοι μας. Το μετάλλιο έρχεται…