Τίποτα δεν πήγε καλά χθες και φυσιολογικά χάσαμε από μια ομάδα που σαφώς είναι ανώτερη από τη δική μας.

Το εύλογο ερώτημα του κόσμου είναι γιατί οι διεθνείς ήταν τόσο χάλια.

Δεν είχαν προετοιμαστεί κατάλληλα πνευματικά; Παραμυθιάστηκαν από την πεντάρα στην πρεμιέρα και τα διθυραμβικά σχόλια του Τύπου; Πίστεψαν ότι με τον έναν η, τον άλλον τρόπο θα κερδίσουν και τους Δανούς;

Ό,τι και να έχει συμβεί, όλοι μας προσγειωθήκαμε ανώμαλα γιατί η ομάδα μας δεν βλεπόταν.

Ξεκίνησε να πρεσάρει ψηλά, έβαλε δύσκολα στη Δανία και μετά άφηνε τους παίκτες της αναλωνίζουν στο κέντρο.

Τα δε αβίαστα λάθη κυρίως από τους Κουρμπέλη, Ζαφείρη εξέθεσαν ολόκληρη την ομάδα και προκάλεσαν αναστάτωση. Διότι όσο περνούσε η ώρα, τόσο πιο πολύ πουλούσαμε τη μπάλα. Οι αμυντικοί, ο Τζόλης, ο Καρέτσας.

Ο δε Κωνσταντέλιας στη κυριολεξία δεν ακούμπησε τη μπάλα και αν είχε θέμα με τη μέση του κακώς αγωνίστηκε.

Και η πλάκα είναι ότι το πρώτο γκολ προήλθε από ερασιτεχνική ενέργεια του Κουρμπέλη και το δεύτερο δεν έμπαινε ούτε σε προπόνηση.  Γύρω γύρω όλοι και στη μέση ο Μανώλης ήταν ο σκόρερ. Οι πάντες τον παρακολουθούσαν και κανείς δεν πήγε πάνω του.

Ούτε ο Γιοβάνοβιτς ήταν στα καλά του. Δεν έστησε σωστά την ομάδα, ούτε βοήθησε με τις αλλαγές του. Όλα πήγαν στραβά.

Ακούω και διαβάζω σκληρά λόγια που για εμένα είναι λάθος. Μιλάμε για την ίδια ομάδα που νίκησε την Αγγλία και τη Σκωτία.

Οι παίκτες δεν ξέχασαν τη μπάλα. Κι έχουν την ευκαιρία για να πάρουν τη ρεβάνς στα δύο εκτός έδρας παιχνίδια που ακολουθούν σε Γλασκώβη και Κοπεγχάγη. Εκεί θα παιχτούν όλα. Έστω για τη δεύτερη θέση που οδηγεί στα μπαράζ.

Κομβικό το πρώτο ματς με τους Σκωτσέζους που θα έχουν επιπρόσθετο κίνητρο να μας κερδίσουν.

Σημασία έχει το πνευματικό κομμάτι. Οι παίκτες και ο προπονητής να μην χάσουν την πίστη τους στην πρόκριση. Τίποτα δεν χάθηκε ακόμα.