Για να είμαι ξεκάθαρος απέναντί σας, όταν οι Ισπανοί μας ισοφάρισαν, είπα από μέσα μου ούτε τώρα που παίζουν με την Κ20 θα τους κερδίσουμε;

Θα ήταν κρίμα κι άδικο να χάσουμε ένα ματς που το είχαμε στα χέρια μας. Αυτή η Ισπανία δεν είναι η Ελλάδα του Αντετοκούνμπο. Κι όμως το πάλεψε μέχρι εκεί που μπορούσε.

Η εθνική μας είχε έναν Γιάννη που τα έδωσε όλα, αλλά και παίκτες κλειδιά που συνέβαλαν στη μεγάλη νίκη. Στον τρομερό σκόρερ Ντόρσεϊ, τον εξαιρετικό αμυντικά κυρίως στο πρώτο ημίχρονο Παπανικολάου, στον μαχητή Καλαϊτζάκη και στον έμπειρο Σλούκα που πάντα στα ζόρικα είναι εκεί.

Σαφώς μιλάμε για μια ομάδα που είναι του Γιάννη. Αλλά όταν ξεκίνησε το ματς και ο Σκαριόλο προσάρμοσε όλη την άμυνα στον Αντετοκούνμπο, εκείνος άφησε στην άκρη τον εγωισμό του σταρ και μοίρασε το παιχνίδι.

Οι πάσες του έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη διαφορά, διότι οι παίκτες μας ήταν εύστοχοι. Μόνο στα τρίποντα είχαμε 10 στα δύο πρώτα δεκάλεπτα και μόλις δυο στο δεύτερο ημίχρονο και γι’ αυτό στο τέλος τα χρειαστήκαμε.

Σημασία έχει το αποτέλεσμα. Η Ελλάδα πέρασε ως πρώτη στους 16 και την Κυριακή κόντρα στο Ισραήλ έχει τον πρώτο λόγο για να βρεθεί στους 8 κι από εκεί με Λιθουανία η, Λετονία στους 4.

Τίποτα δεν  είναι εύκολο, όμως το μάτι του Γιάννη γυαλίζει και δείχνει αποφασισμένος να δώσει ό,τι έχει και δεν έχει για τη διάκριση της γαλανόλευκης.

Με την ευκαιρία να ευχηθώ καλή αρχή στον Γιοβάνοβιτς και τους παίκτες του στα προκριματικά του Μουντιάλ σε ΗΠΑ, Καναδά και Μεξικό που θα γίνει το ερχόμενο καλοκαίρι.

Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός και ο αποψινός αγώνας με τη Λευκορωσία θα πρέπει να αντιμετωπιστεί σαν τελικός.

Μόνο έτσι έχουμε ελπίδες για την πρόκριση με βασικούς αντιπάλους τους Δανούς και τους Σκωτσέζους.