Στο χθεσινό μου κείμενο τόνισα ότι και οι τρεις ομάδες μας έχουν τα φόντα να προκριθούν στους ομίλους των ευρωπαϊκών διοργανώσεων, αρκεί να δείξουν ποδοσφαιρική μαγκιά. Κι αυτό έκαναν και πέρασαν με το σπαθί τους.

Στη φανατισμένη Σαμσούντα ο Παναθηναϊκός ζορίστηκε για λίγο στην αρχή, όμως στην πορεία συνήλθε και ως οργάνωση παιχνιδιού ήταν καλύτερος.

Δεν έκανε το μεγάλο ματς, αλλά ήταν σοβαρός και είχε τον έλεγχο. Αν ήταν αποτελεσματικός θα μπορούσε να είχε κάνει και το διπλό.

Σαφώς το σκοράρισμα είναι μεγάλο πρόβλημα για τον Βιτόρια και περιμένει να δει τώρα ποιος θα είναι ο αντικαταστάτης του Ιωαννίδη.

Η ΑΕΚ πραγματοποίησε την καλύτερη φετινή της εμφάνιση και δεν άφησε περιθώρια αντίδρασης στην πολύπειρη Αντερλεχτ.

Η Ενωση έτρεξε παντού το γήπεδο, πίεσε, έβγαλε πάθος και ήταν ουσιαστική. Ουδείς στην ΑΕΚ σκεφτόταν κάτι άλλο εκτός  από την πρόκριση που ανέβασε πολύ ψυχολογικά ολόκληρο τον Οργανισμό, αλλά και τον κόσμο.

Ο δε Νίκολιτς σε ένα ακόμα ματς έκανε ό,τι έπρεπε για να βοηθήσει την ομάδα του να πάρει τη νίκη και τελείωσε το ματς με διπλά μπακ δεξιά κι αριστερά. Αυτός, άλλωστε, είναι ο ρόλος του προπονητή και μέχρι τώρα ο Σέρβος αποδεικνύεται επιδραστικός για την ομάδα του.

Ο ΠΑΟΚ ήταν χάρμα ιδέσθαι. Το 5-0 μιλάει από μόνο του. Καμία σχέση με τα δυο πρώτα του ευρωπαϊκά παιχνίδια.

Πιο γρήγορος, πιο δυνατός και, βέβαια, πολύ πιο παραγωγικός.

Με τον Ντέλια να ζωγραφίζει. Γκολ μετά από καιρό για τον Τσάλοφ. Σημαντικός ο Μεϊτέ που άνοιξε τον δρόμο για την μεγάλη νίκη-πρόκριση. Το κάτι άλλο η γκολάρα του Γιακουμάκη.

Και μια Τούμπα στο πόδι. Αυτός ο ΠΑΟΚ άφησε υποσχέσεις για το μέλλον. Άρεσε στον κόσμο το ποδόσφαιρο που έπαιξε και περιμένει ανάλογη συνέχεια.