Αν θέλουμε να είμαστε λαϊκιστές, γράφουμε ότι ο Παναθηναϊκός ήταν ανώτερος από τους Ρέιντζερς και αποκλείστηκε άδικα. Και καθαρίσαμε.

Η αλήθεια είναι ότι η ομάδα του Βιτόρια ήταν ανώτερη και στα δύο ματς και πλήρωσε την αστοχία της. Χθες για παράδειγμα, ο Πελίστρι έχασε δυο κλασικές ευκαιρίες στο πρώτο ημίχρονο και αν είχε σκοράρει σήμερα θα μιλούσαμε διαφορετικά.

Προσωπικά, όμως, αλλού θέλω να σταθώ γιατί βλέπω μπροστά. Ο Παναθηναϊκός παίζει πιο δυνατά, τρέχει, πρεσάρει ψηλά, φτιάχνει ευκαιρίες, όμως έχει δύο χτυπητές αδυναμίες. Του λείπει ο παικταράς στο κέντρο, η μεγάλη προσωπικότητα που θα πάρει την ομάδα στις πλάτες του, κι ο γκολτζής.

Αν ο Παναθηναϊκός είχε χθες δύο τέτοιους παίκτες πραγματικά θα ήθελε πολύ μεγάλη προσπάθεια να μείνει εκτός συνέχειας του Τσάμπιονς Λιγκ.

Κι εννοείται ότι για τον Αλαφούζο είναι μονόδρομος να κάνει δύο τέτοιες μεταγραφές. Κι έναν εξτρέμ που να παίζει από αριστερά,  συν φυσικά τον αντικαταστάτη του Βαγιαννίδη.

Όσον αφορά τους καινούργιους παίκτες, ο Τσιριβέγια φαίνεται από χιλιόμετρα ότι μπορεί να βοηθήσει σημαντικά την ομάδα στην οργάνωση του παιχνιδιού της, ο Κυριακόπουλος είναι επιθετικός από αριστερά και δείχνει να έχει προσαρμοστεί πλήρως, ενώ χθες άφησε καλές εντυπώσεις ο Τουμπά.

Από την πλευρά του ο Βιτόρια το πάλεψε με την τροποποίηση του συστήματος και γενικά τις αλλαγές, όμως δεν του… κάθισε. Η ισοφάριση των Ρέιντζερς στην πρώτη τους ευκαιρία στο ματς έκοψε τα πόδια από τους πράσινους. Κακώς, διότι είχαν μπροστά τουε περισσότερη από μισή ώρα κι όλα ήταν ανοιχτά. Κανένα ματς δεν τελειώνει στο 60΄.