Αυτό που πρέπει να μας προβληματίσει όλους για τα νέα παιδιά της εθνικής ομάδας είναι να μην χαλάσει το μυαλό τους από αυτά που διαβάζουν και ακούνε δεξιά κι αριστερά για την αξία τους.

Μετά το εμφατικό 0-3 στη Γλασκώβη υποτίθεται ότι οι μεγαλύτεροι σύλλογοι της Ευρώπης έχουν πέσει στα πόδια του Καρέτσα, του Κωνσταντέλια, του Μουζακίτη και του Βαγιαννίδη.

Κι αν βάλετε τον Παυλίδη που ήδη τον φλερτάρουν Γιουβέντους, Ιντερ και τους Τζόλη, Ζαφείρη που τα πάνε περίφημα σε Μπριζ και Σλάβια Πράγας αντίστοιχα, θα διαπιστώσετε ότι οι μισοί παίκτες της εθνικής ομάδας φέρονται να είναι περιζήτητοι.

Από τη μία το βλέπω λογικό, διότι μιλάμε για μια εξαιρετική φουρνιά με τεράστιες προοπτικές, όμως από την άλλη είναι καθαρά θέμα χαρακτήρα του καθενός πώς θα το διαχειριστούν όλο αυτό.

Εννοείται ότι οι ίδιοι και οι οικογένειές τους οφείλουν να είναι πολύ προσεκτικοί και να μην καβαλήσουν καλάμι.

Οι μάνατζέρ τους και όσοι είναι πολύ κοντά τους θα παίξουν κομβικό ρόλο για το πώς θα μείνουν αυτοί οι παίκτες προσγειωμένοι στην πραγματικότητα και θα διατηρήσουν αυτή την σεμνότητα που δείχνουν τώρα.

Μη νομίζετε ότι είναι εύκολο. Όταν σου τάζουν εκατομμύρια και δόξα, το μυαλό σου φεύγει από τη θέση του χωρίς να το πάρεις χαμπάρι.

Γι’ αυτό καλά θα κάνουν να πέσουν πάνω τους και οι ομάδες τους και η εθνική. Σε επίπεδο προπονητών, παλιών παικτών και παραγόντων.

Να κάνουν αυτά που πρέπει έτσι ώστε αυτά τα παιδιά να συνεχίσουν να δουλεύουν σκληρά χωρίς να επηρεάζονται από όλο αυτό το παιχνίδι που παίζεται ουσιαστικά στις πλάτες τους.

Με απλά λόγια αυτό που μας ενδιαφέρει άπαντες είναι να μη χάσουμε αυτές τις ταλεντάρες και να τις καμαρώνουμε στις ομάδες τους και στην εθνική.

Διότι αν ανατρέξουμε στο παρελθόν, δεν ήταν και λίγοι οι παικταράδες που απέτυχαν να κάνουν μεγάλη καριέρα γιατί τα μυαλά τους πήραν αέρα από τους κακούς συμβούλους.

Ένα 17χρονο παιδί δεν παύει να είναι παιδί. Οπότε χρειάζεται πολύ προσεχτική προσέγγιση από αυτούς που είναι δίπλα του για να διαμορφώσει σωστά τον χαρακτήρα του και να ξέρει ποιο είναι το συμφέρον του.

Αρκεί, βέβαια, να έχει το κεφάλι κάτω και κάθε μέρα να προσπαθεί όλο και πιο πολύ για να γίνεται ακόμα καλύτερος.