Η σημερινή λαοθάλασσα σε ολόκληρη την Ελλάδα και το εξωτερικό μιλάει από μόνη της.

Η 28η Φεβρουαρίου είναι ημέρα μνήμης, τιμής των 57 θυμάτων των Τεμπών, αλλά και διαμαρτυρίας για την ατιμωρησία των ενόχων της μαζικής δολοφονίας ακριβώς πριν από δύο χρόνια.

Κι αυθόρμητα μου βγαίνει το ερώτημα: Είμαστε ασφαλείς στον ελληνικό σιδηρόδρομο; Είμαστε σίγουροι ότι θα φτάσουμε στον προορισμό μας;

Εύκολη η απάντηση. Όχι.!!! Το χθεσινό πόρισμα της κρατικής, αλλά όχι κυβερνητικής αρχής, είναι αποκαλυπτικό και τα λέει όλα.

Τότε, ποιος ο λόγος να  ταξιδεύουμε με τρένα και να παίζουμε κορώνα γράμματα τη ζωή τη δική μας και των παιδιών μας;

Δεν θα ήταν προτιμότερο να σταματήσουμε εδώ και τώρα τις σιδηροδρομικές συγκοινωνίες πλην του Μετρό, του Τραμ και του Προαστιακού και να τις φτιάξουμε από την αρχή; Στα ευρωπαϊκά πρότυπα, ανθρώπινα και ασφαλή. Δεν μας αξίζει; Σαφώς, ναι.

Από εκεί και πέρα οι σημερινές συγκεντρώσεις έστειλαν το μήνυμα για το τι ξημερώνει σε αυτόν τον τόπο. Τουλάχιστον για τις επόμενες γενιές…

Διευκρινίζω ότι δεν τοποθετούμαι κομματικά, διότι οι πάντες έχουν τις ευθύνες τους στο μερίδιο που τους αναλογεί.

Αυτό που με νοιάζει είναι να μην θρηνήσουμε ξανά αθώα θύματα, να πληρώσουν αυτοί που πρέπει για το έγκλημα στα Τέμπη, την Μάνδρα, στο Μάτι και, επιτέλους, να μπορούμε και εμείς οι απλοί πολίτες να λέμε ότι δεν θα ζούμε πια στον μεσαίωνα…