Παρακολουθώ ποδόσφαιρο κοντά στον μισό αιώνα. Θεωρώ τον Νίκο Σαργκάνη ό,τι καλύτερο έχω δει στα γήπεδά μας μεταξύ των Ελλήνων γκολκίπερ.

Εννοείται ότι δεν έζησα τον Πεντζαρόπουλο η, τον Θεοδωρίδη, πρόλαβα για λίγο τον Κελεσίδη και τον Οικονομόπουλο, αλλά η άποψή μου είναι ότι ο Σαργκάνης υπήρξε ο κορυφαίος των κορυφαίων.

Ήταν προχωρημένος για την εποχή του. Με εξαιρετική σωματοδομή και απίστευτα αντανακλαστικά. Διάβαζε τις φάσεις και ήξερε μπάλα.

Ήταν μια μεγάλη προσωπικότητα κάτω από τα δοκάρια του. Όπως ήταν και στη ζωή του. Λιγομίλητος, χωρίς πολλά πολλά με τους εκπροσώπους του Τύπου.

Η πρώτη φορά που μιλήσαμε ήταν σε μια προετοιμασία του Παναθηναϊκού που για λίγες μέρες έκανα το ρεπορτάζ λόγω της καλοκαιρινής άδειας συναδέλφου.

Όταν τον κάλεσα στο τηλέφωνο του μίλησα στον πληθυντικό και του ξε

καθάρισα ότι τον πήρα για να δω αν είχε τραυματιστεί όπως είχα μάθει κι όχι να μου δώσει ρεπορτάζ όπως συνέβαινε παραδοσιακά με άλλους παίκτες.

Του άρεσε όπως του συμπεριφέρθηκα. Του είχε κάνει εντύπωση που του μίλησα στον πληθυντικό κι ότι δεν τον πήρα για να ζητήσω νέα συνολικά της ομάδας.

Από τότε υπήρχε αμοιβαία εκτίμηση.

Ήταν ένας λεβέντης και από όλες τις ομάδες που πέρασε οι πάντες μόνο καλά λόγια έχουν να πουν για την αξία του ως ποδοσφαιριστής και ως άνθρωπος.

Δεν το συζητώ ότι τη σημερινή εποχή θα μπορούσε να κάνει μεγάλη καριέρα στο εξωτερικό.

Κάτι ήξεραν οι Δανοί που τον αποκάλεσαν Φάντομ. Ήταν τεράστιος τερματοφύλακας.

Τα θερμά μου συλλυπητήρια στην οικογένειά του. Να είναι υπερήφανοι για τον άνθρωπό τους.

Ο Σαργκάνης ήταν μια κατηγορία μόνος του και ως φίλαθλος τον ευχαριστώ για όσα μας πρόσφερε στα ελληνικά γήπεδα.

Καλό σου ταξίδι, Νίκο Σαργκάνη.