Πολλοί είναι οι οπαδοί του Παναθηναϊκού που πίστεψαν ότι με την αλλαγή προπονητή η ομάδα θα πάρει τα πάνω της.

Και το 1-1 με τον Ατρόμητο τους προσγείωσε. Και ως αποτέλεσμα και ως εικόνα.

Οι πράσινοι δέχθηκαν την ισοφάριση στο φινάλε του ματς σε μια φάση που κανείς τους δεν έκανε τα στοιχειώδη για να κρατήσουν την εστία τους ανέπαφη.

 Ο δε Ινγκασον με το που είδε τη μπάλα να έρχεται πάνω του από το δοκάρι άνοιξε τα πόδια. Έλεος…

Η αλήθεια είναι ότι ο Παναθηναϊκός δεν δέχθηκε φάσεις και είχε τον έλεγχο. Δεν δημιούργησε, όμως, πολλές ευκαιρίες για να σκοράρει.

Κι όταν σε έναν πρώτο γύρο 13 αγωνιστικών έχεις πετύχει μόλις 13 γκολ, τότε δεν μπορείς να έχεις απαιτήσεις να στεφθείς πρωταθλητής. Η ομάδα έχει σοβαρό πρόβλημα στο σκοράρισμα.

Κι αυτό δεν έχει να κάνει αποκλειστικά με τους τρεις σέντερ φορ που έχουν σημειώσει ένα τέρμα με τον Σπόραρ.

Θυμίζω ότι πέρυσι ο ΠΑΟΚ… έσκιζε τα δίχτυα χωρίς να παίρνει γκολ από τους επιθετικούς του.

Το πρόβλημα των πράσινων εστιάζεται στον τρόπο παιχνιδιού τους. Έχουν δείξει σημάδια πιο γρήγορου και κάθετου ποδοσφαίρου, αλλά αυτό δεν φτάνει. Ούτε ο Βιτόρια έχει το μαγικό ραβδάκι. Μόλις ένα μήνα βρίσκεται ο Πορτογάλος στον Παναθηναϊκό. Τι να πρωτοκάνει;

 Η ομάδα θέλει δουλειά στην τακτική και ενίσχυση. Στα φορ, στο αριστερό άκρο της άμυνας, έναν εν δυνάμει βασικό στόπερ. Και καλύτερη οργάνωση στα χαφ.

Υπάρχει μπλέξιμο με τους ρόλους των Ουναΐ, Μπακασέτα, Τσέριν. Ο Μαξίμοβιτς είναι έμπειρος και αυτό θα πρέπει να το εκμεταλλευτεί ο προπονητής.

Η, ο Πελίστρι είναι άλλος παίκτης από δεξιά. Δεν μπορεί από αριστερά. Τι θα γίνει, όμως, με τον Τετέ που είναι μια κατηγορία μόνος του και δεν γίνεται να μην παίζει; Μήπως πρέπει να δοκιμαστεί κάπου αλλού και να έχει μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων στον αγωνιστικό χώρο;

Όσο για τον Τζούριτσιτς, κατά τη γνώμη μου είναι επιθετικός χαφ κι όχι εξτρέμ.

Αυτά κι άλλα πολλά καλείται να λύσει ο Βιτόρια και η αποστολή του μόνο εύκολη δεν είναι, γιατί αυτή η ομάδα στερείται προσωπικότητας.