Ήταν το τρίτο σερί ντέρμπι που η ΑΕΚ δεν είχε καλή εικόνα στο σύνολο του παιχνιδιού.

Χθες πήγε καλά στο πρώτο ημίχρονο, αλλά μετά το 2-0 στο 48΄ και ειδικά μετά το 60΄ αποσύρθηκε από τη σκηνή και εμφανίστηκε στο φινάλε με την ευκαιρία του Γιόνσον.

Θα σχολιάσει κάποιος ότι δεν είναι η πρώτη φορά. Σωστό. Μόνο που εδώ μιλάμε για πλέι οφ και ένα ματς με τεράστια βαθμολογική σημασία όπως ήταν αυτό με τον ΠΑΟΚ.

Η Ενωση μπήκε δυνατά, κατάφερε να προηγηθεί κι όταν έκανε το 2-0 σαφώς είχε το πάνω χέρι και όλα έδειχναν μια ακόμη νίκη σε βάρος του ΠΑΟΚ.

Ξαφνικά, όμως, η ΑΕΚ έχασε το μυαλό της. Κι αυτό αποτυπώθηκε στο πώς δέχθηκε την ισοφάριση.

Στο 2-1 ο κακός Κωνσταντέλιας κρατούσε τη μπάλα ανάμεσα στους μισούς παίκτες της ΑΕΚ και στο 2-2 ο Οζντόεφ ήταν πεσμένος, αλλά βρήκε τον τρόπο να σκοράρει.

Από πέρυσι τονίζω το πρόβλημα της ΑΕΚ στην άμυνα όταν πιέζεται. Δεν είναι μόνο έλλειψη συγκέντρωσης, αλλά και ικανοτήτων… Για γέλια και για κλάματα η αντίδραση των αμυντικών της Ενωσης.

Ο ΠΑΟΚ πήρε πράγματα από τις αλλαγές του, ενώ η ΑΕΚ όχι. Φάνηκε κουρασμένη τόσο σωματικά όσο και πνευματικά. Λες και δεν πίστευε ότι μπορεί να κερδίσει.

Το περίεργο είναι ότι στα πρώτα 45 λεπτά η ΑΕΚ έβγαλε ενέργεια, έτρεξε και χωρίς να δημιουργήσει ευκαιρίες ήταν καλύτερη από τον αντίπαλό της.

Στην επανάληψη, όμως, τα πάντα άλλαξαν και μάλιστα μετά το 2-0.

Πολύ σοβαρό αυτό για τον Αλμέιδα και τους παίκτες του. Κι ούτε είναι δικαιολογία ότι ο Λιβάι έπαιζε τραυματίας.

Η… εξαφάνιση της ΑΕΚ ήταν συνολική. Δεν έχει να κάνει με πρόσωπα.

Τον Ολυμπιακό τον κέρδισε στη κόντρα, από τον Παναθηναϊκό έχασε αν και προηγήθηκε και με τον ΠΑΟΚ στερήθηκε δυο υπερπολύτιμων βαθμών.

Δυστυχώς για την ΑΕΚ, αυτή η εικόνα δεν δείχνει ότι είναι φαβορί για τον τίτλο. Και το γράφω εγώ που πριν από αυτά τα παιχνίδια υποστήριζα ακριβώς το αντίθετο. Αλλά μέχρι τώρα δεν δικαιώνομαι.