Δεν θα σταθώ στα δύο καθοριστικά λάθη του Μουκουντί. Ούτε σε αυτό του Χουάνκαρ. Αυτά συμβαίνουν στο ποδόσφαιρο.

Κι ούτε θα πρωτοτυπήσω λέγοντας ότι και η ΑΕΚ και ο Παναθηναϊκός έχουν αμυντικά προβλήματα. Συνέχεια τα επισημαίνω.

Από το χθεσινό ντέρμπι κρατώ τον ονειρεμένο Παναθηναϊκό από το 15΄ μέχρι το 35’. Για 20΄ η ομάδα του Τερίμ ήταν οδοστρωτήρας. Πέρασε πάνω από την ΑΕΚ και ο Αλμέιδα με τους παίκτες του ήταν ανίκανοι να αντιδράσουν.

Αυτός ο Παναθηναϊκός, μάλιστα. Είναι ομάδα να πάρει τον τίτλο.

Θα σχολιάσει κάποιος ότι καμία ομάδα στον κόσμο δεν μπορεί να παίζει σε αυτόν τον εξαντλητικό ρυθμό. Σωστό. Αλλά η αλήθεια πάντα πρέπει να βγαίνει μπροστά.

Οι πράσινοι έπαιζαν με την πλάτη στον τοίχο, βρέθηκαν να χάνουν με το καλημέρα, όπως με τον ΠΑΟΚ, και έδωσαν τα ρέστα τους. Ήταν μονόδρομος. Παιχνίδι δίχως αύριο.

Στο δεύτερο ημίχρονο ο Παναθηναϊκός επέλεξε να παίξει πίσω από τη μπάλα με τρία στόπερ και δεν είχε πρόβλημα να κρατήσει το 2-1. Αυτή τη φορά ο Τερίμ δικαιώθηκε για το κοουτσάρισμά του. Του πήγε το ματς.

Ο Ιωαννίδης έκανε το παιχνίδι τη ζωής του και αμέσως μετά ξεχώρισα τον Ακαϊντίν που περιόρισε αισθητά τον Λιβάι. Μεγάλη εμφάνιση από τον Τούρκο σέντερ μπακ. Παίκτης παλιάς κοπής στο προσωπικό μαρκάρισμα.

Η ΑΕΚ δεν μου άρεσε για δεύτερο σερί ματς. Βέβαια, αν ο Τσούμπερ είχε κάνει το 0-2 θα μιλούσαμε για άλλο παιχνίδι. Η Ενωση, πάντως, είναι φανερό ότι δεν μπορεί να φτιάξει εύκολα φάσεις για γκολ.

Και αμυντικά είναι εκτεθειμένη. Αυτό δεν το λέω μόνο για τον Μουκουντί, αλλά για τη γενικότερη ανασταλτική της λειτουργία.

Έπειτα, ο Αλμέιδα κακώς επιμένει στους Γιόνσον, Σιμάνσκι να αγωνίζονται μαζί. Δεν πατάνε καλά. Ειδικά ο Πολωνός.

Με τον Πινέδα στη θέση του ενός η ΑΕΚ είναι πιο επιθετική, πιο ορθολογική, πιο επικίνδυνη.

Κι επίσης απορώ με την τόσο γρήγορη αλλαγή στον Λιβάι. Έναν τέτοιο παικταρά, όσο και να είναι μέτριος, δεν τον βγάζεις από το 57΄.

Ο δε Πόνσε είναι παίκτης που περιμένει να… ταϊστεί, δεν δημιουργεί όπως ο Γκαρσία.