Ιστορικές στιγμές ζει η Φλουμινένσε που με «χρυσό» γκολ του Κένεντι στην παράταση λύγισε την Μπόκα Τζούνιορς με 2-1 και πανηγύρισε την κατάκτηση του πρώτου Copa Libertadores της ιστορίας της!

Εκπληκτικές εικόνες κατά την ανάκρουση των εθνικών ύμνων, με τον Φελίμε Μέλο να ξεσπάσει σε κλάματα. Το ξεκίνημα του μεγάλου τελικού είχε, όπως ήταν αναμενόμενο, πολλές μονομαχίες, ένταση και μπόλικη τακτική. Η Φλουμινένσε είχε την κατοχή και προσπαθούσε να ισορροπεί εκείνη τον ρυθμό, αλλά η Μπόκα έκλεινε σωστά τους διαδρόμους και δεν την επέτρεπε να βρει τη μεγάλη φάση που θα την οδηγούσε σε γκολ.

Στο 14’ ο Κάνο έκανε την κεφαλιά κοντά στο σημείο του πέναλτι έπειτα από εκτέλεση φάουλ, αλλά ο Ρομέρο είπε «όχι», στην πρώτη καλή στιγμή του ματς. Ένα λεπτό αργότερα (15’) ήταν η στιγμή των αργεντινών να απειλήσουν, αφού ο Μερεντιέλ με εξαιρετική ενέργεια βρήκε χώρο, έκανε το τελείωμα από τα πλάγια, με τον Φάμπιο να προχωράει σε εντυπωσιακή επέμβαση.

Στη συνέχεια η μια ομάδα αλληλοεξουδετέρωνε την άλλη, με τα σκληρά μαρκαρίσματα να παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο. Ωστόσο, στο 36’ η Φλουμινένσε εκμεταλλεύτηκε την τεράστια ποιότητά της στο επιθετικό κομμάτι και άνοιξε το σκορ. Ο Κένο με πολύ ωραίο τρόπο είδε τον Κάνο, ο οποίος με έξοχο τελείωμα νίκησε τον Ρομέρο και έστειλε την μπάλα στην αριστερή του αγώνα για το 1-0, γεγονός που προκάλεσε το… σεισμό στο «Μαρακανά»!

Στο 41’ ο Μαρσέλο προσπάθησε να απειλήσει με ένα σουτ, αλλά πέρασε πάνω από τα δοκάρια, με το ημίχρονο να ολοκληρώνεται βρίσκοντας τη βραζιλιάνικη ομάδα μπροστά στο σκορ.

Με το 1-0 στη φαρέτρα της, η Φλουμινένσε δεν άλλαξε κάτι στο παιχνίδι της, με εξαίρεση τον Φελίπε Μέλο. Ο 40χρονος τραυματίστηκε και αντικαταστάθηκε στο 52′, έχοντας καλή απόδοση απέναντι στον Έντινσον Καβάνι και στον Μιγκέλ Άνχελ Μερεντιέλ.

Ο αγώνας κυλούσε ήρεμα (εξαίρεση μία… κουτουλιά που φάνηκε να έκανε ο Νικολάς Βαλεντίνι στον Πάουλο Ενρίκε Γκάνσο στο 1ο μέρος, αλλά διαιτητής και VAR δεν είδαν κάτι μεμπτό), κάτι που βόλευε τους τύποις φιλοξενούμενους, οι οποίοι διατηρούσαν την κατοχή της μπάλας.

Όσο κυλούσαν τα λεπτά όμως ο εκνευρισμός μεγάλωνε, με πρωταγωνιστή τον Καβάνι. Η Μπόκα άρχισε να παίρνει το μομέντουμ πάντως και στο 72′ μία οβίδα του Λούις Αντβίνκουλα έφερε το παιχνίδι στα ίσα.

Οι δύο προπονητές αποφάσισαν να “μιλήσουν” από τον πάγκο, όμως οι αλλαγές τους δεν στάθηκαν ικανές να αποτρέψουν την παράταση. Μία εξ αυτών, ο Ντιόγκο Μπαρμπόζα, είχε την τελευταία καλή στιγμή του 90λεπτου όμως στο τετ α τετ από πλάγια θέση έστειλε την μπάλα άουτ.

Στην παράταση, το βολέ του Τζον Κένεντι στο 9ο λεπτό άφησε εμβρόντητο τον Σέρχιο Ρομέρο κι έβαλε ξανά μπροστά στο σκορ τη “Φλου”. Ο σκόρερ λίγο αργότερα όμως δέχθηκε δεύτερη κίτρινη κάρτα κι αποβλήθηκε.

Οι Αργεντινοί δεν πρόλαβαν να χαρούν, αφού στις καθυστερήσεις του 1ου μέρους της παράτασης ο Φρανκ Φάμπρα έδωσε χαστούκι σε αντίπαλο και αποβλήθηκε κι αυτός με απευθείας κόκκινη κάρτα.

Οι δύο ομάδες τα έδωσαν όλα για όλα στο τελευταίο τέταρτο του αγώνα, όμως οι στημένες φάσεις εξαφάνισαν τον ρυθμό και η Φλουμινένσε κατάφερε να κρατήσει το προβάδισμα κι εν τέλει να σηκώσει το βαρύτιμο τρόπαιο.

ΜΠΟΚΑ: Ρομέρο, Αντβίνκουλα, Φιγκάλ (113′ Βαλντές), Βαλεντίνι, Φάμπρα, Μεντίνα (106′ Ταμπόρντα), Γκ. Φερνάντες, Ε. Φερνάντες (106′ Σαράτσι), Μπάρκο (78′ Λανγκόνι), Μερεντιέλ (91′ Χάνσον), Καβάνι (78′ Μπενεντέτο).

ΦΛΟΥΜΙΝΕΝΣΕ: Φάμπιο, Σαβιέρ (85′ Γκούγκα), Νίνο, Μέλο (52′ Μάρλον), Μαρσέλο (80′ Μπαρμπόζα), Μαρτινέλι (80′ Λίμα), Αντρέ, Άριας, Γκάνσο (81′ Κένεντι), Κένο (103′ Μπραζ), Κάνο.

Οι κατακτήσεις

7 φορές Ιντεπεντιέντε (1964, 1965, 1972, 1973, 1974, 1975, 1984)

6 φορές Μπόκα (1977, 1978, 2000, 2001, 2003, 2007)

5 φορές Πενιαρόλ (1960, 1961, 1966, 1982, 1987)

4 φορές Ρίβερ (1986, 1996, 2015, 2018), Εστουδιάντες (1968, 1969, 1979, 2009)

3 φορές Ολίμπια (1979, 1990, 2002), Νασιονάλ (1971, 1980, 1988), Σάο Πάουλο (1992, 1993, 2005), Σάντος (1962, 1963, 2011), Γκρέμιο (1983, 1995, 2017), Παλμέιρας (1999, 2020, 2021), Φλαμένγκο (1981, 2019, 2022)

2 φορές Κρουζέιρο (1976, 1997), Ιντερνασιονάλ (2006, 2010), Ατλέτικο Νασιονάλ (1989, 2016)

1 φορά Κόλο Κόλο (1991), Ρασίνγκ (1967), Αρχεντίνος (1985), Βάσκο (1998), Όνσε Κάλντας (2004), Λίγκα ντε Κίτο (2008), Κορίνθιανς (2012), Ατλέτικο Μινέιρο (2013), Σαν Λορένσο (2014), Φλουμινένσε (2023)