Σαν σήμερα πριν 22 χρόνια (4/10/1999), έπειτα από σύγκρουση με φορτηγό στα Τέμπη, πούλμαν που μετέφερε οπαδούς του ΠΑΟΚ ανατρέπεται και πέφτει σε χαράδρα, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 7 άνθρωποι και άλλοι 27 να τραυματιστούν.

Ο ΠΑΟΚ είχε αναδειχθεί ισόπαλος κόντρα στον Παναθηναϊκό στο ΟΑΚΑ και η χαρά των εκδρομέων ήταν μεγάλη κατά την επιστροφή. Βέβαια, τα πάντα πάγωσαν λίγη ώρα αργότερα, όταν κυκλοφόρησαν τα μαύρα μαντάτα. Στις 4:30 τα ξημερώματα στα Τέμπη το τουριστικό λεωφορείο που μετέφερε οπαδούς του Δικεφάλου του Βορρά συγκρούστηκε με διερχόμενο φορτηγάκι στην προσπάθειά του να προσπεράσει και ανατράπηκε, πέφτοντας σε χαντάκι. Αυτή η σύγκρουση σκόρπισε τον θάνατο σε έξι φιλάθλους του ΠΑΟΚ, καθώς και στον οδηγό του δευτέρου οχήματος.

Λίγη ώρα νωρίτερα στο Βελεστίνο έγινε στάση, όπου αποβιβάστηκαν κάποιοι και πήρε το τιμόνι στα χέρια του ο 19χρονος γιος του ιδιοκτήτη. Από τα συντρίμμια του λεωφορείου ανασύρθηκαν νεκροί οι Χαράλαμπος Ζαπουνίδης (20 χρόνων), Δημήτριος Ανδρεαδάκης (25 χρόνων), Χριστίνα Τζιόβα (18 χρόνων), Αναστάσιος Θέμελης (22 χρόνων), Γεώργιος Γκανάτσιος (22 χρόνων), Κυριάκος Λαζαρίδης (17 χρόνων), καθώς και o Αστέριος Αγκζιώτης (68 χρόνων), ο οδηγός του μικρού φορτηγού που κατευθυνόταν προς τη Λάρισα.

Και οι έξι φίλαθλοι ήταν μέλη του Συνδέσμου Φίλων ΠΑΟΚ Κορδελιού. Η είδηση “μαύρισε” τις καρδιές των συγγενών και φίλων, των ανθρώπων του ΠΑΟΚ, των φιλάθλων όλων των ομάδων και συγκλόνισε το πανελλήνιο ο τρόπος με τον οποίο βάφτηκε με αίμα μια χαρούμενη επιστροφή στο σπίτι…

Δείτε παρακάτω και το αφιέρωμα της ΠΑΕ ΠΑΟΚ:

“Έχουν περάσει 22 χρόνια από εκείνη την αποφράδα μέρα. Κι όμως μοιάζει σαν χθες. Η μνήμη δεν είναι απλά νωπή. Είναι πιο δυνατή από ποτέ. Τα έξι αδέρφια μας που τόσο άδικα έφυγαν από τη ζωή είναι πλέον ο οδηγός μας στην πορεία μας στην ιστορία. Αδέρφια ζείτε, εσείς μας οδηγείτε…

Κανείς από την οικογένεια του ΠΑΟΚ, 22 χρόνια τώρα, δεν έχει αφήσει έξι ονόματα να ξεχαστούν στο πέρασμα του χρόνου…Χαράλαμπε, Δημήτρη, Χριστίνα, Αναστάσιε, Γιώργο, Κυριάκο η αγάπη σας για τον ΠΑΟΚ σας έφερε εδώ, σας άφησε εδώ, συνέχισε παραπέρα και αποτέλεσε παράδειγμα αφοσίωσης και πίστης στα τέσσερα γράμματα για όσους κάθονται δίπλα στις θέσεις σας, θυμούνται τις εκδρομές σας και δακρύζουν όταν γυρίζουν σ΄εκείνο το δύσκολο βράδυ του Οκτωβρίου του ‘99.Η αγαπημένη συνήθεια, ο εθισμός στην λατρεία του Δικεφάλου, σας οδήγησε να ανεβείτε τις σκάλες του διώροφου πούλμαν που θα σας πήγαινε στο ΟΑΚΑ για το ματς με τον Παναθηναϊκό στις 3 Οκτωβρίου. Και πήγατε, φωνάξατε, πανηγυρίσατε το γκολ του Νάγκμπε για το 1-1 και βολευτήκατε στις θέσεις σας για το ταξίδι της επιστροφής.

Τα ξημερώματα το λεωφορείο είχε πια ησυχάσει, η κούραση ήταν μεγάλη, όπως κάθε φορά που «καταπίνατε» εκατοντάδες χιλιόμετρα σε μια μέρα, μόνο και μόνο για να είστε εκεί, δίπλα στον ΠΑΟΚ, να τού δείχνετε τι θα πει αφοσίωση, να «εκπαιδεύετε» με την αυταπάρνησή σας όποιον νέο έμπαινε στην οικογένειά μας…Η αλλαγή του οδηγού δεν έγινε αντιληπτή, ήταν όμως μοιραία… Σε μια αδέξια προσπέραση δύο μόλις χιλιόμετρα από τα διόδια των Τεμπών, ο έλεγχος χάθηκε και το λεωφορείο του συνδέσμου Κορδελιού βρέθηκε στο κενό…Έχουν διατυπωθεί χιλιάδες «γιατί», έχουν γραφτεί χιλιάδες σελίδες αναμνήσεων από όσους γλίτωσαν από το τρομερό δυστύχημα στα Τέμπη.

Για τον ίδιο τον ΠΑΟΚ εξάλλου η μνήμη είναι βασικό συστατικό της διατήρησης του χαρακτήρα και των αξιών που ένωσαν τόσες χιλιάδες ψυχών να φωνάζουν τα ίδια συνθήματα, να χειροκροτούν το ίδιο έμβλημα, να θυσιάζουν και να θυσιάζονται…Προστέθηκε άλλο ένα σύνθημα από τότε, παιδιά. Θα το τραγουδούσατε κι εσείς, αν δεν ήταν για εσάς: «Αδέρφια ζείτε, εσείς μας οδηγείτε…». Απερίγραπτο ρίγος… Να νιώθετε περήφανοι που εκείνη τη στιγμή γίνονται πραγματικά όλοι ένα…Πόσο παρακαλέσαμε όλοι να γυρνούσε ο χρόνος πίσω. Όσο κι αν προσευχηθήκαμε δεν το καταφέραμε. Δεν παραιτηθήκαμε όμως. Ορκιστήκαμε ότι δεν θα αφήσουμε το χρόνο να σας προσπεράσει. Δεν σας θυμόμαστε μόνο αυτή τη μέρα. Σας θυμόμαστε και εμπνεόμαστε πάντα.

Ο χρόνος σταμάτησε στις 04.10.1999… Εκείνη τη μέρα ο ΠΑΟΚ ολόκληρος θρήνησε. Από εκείνη τη μέρα ολόκληρος ο ΠΑΟΚ είναι «λειψός». Όσα κι αν πετύχουμε, όσα κι αν σας αφιερώσουμε, πάντα θα προσευχόμαστε να μπορούσατε να είστε μαζί μας…”.