«Έτυχε ή… πέτυχε;». Αυτό είναι το ερώτημα που εν πολλοίς τίθεται στο μεγάλο αφιέρωμα των «New York Times» για τον 26χρονο διεθνή Έλληνα επιθετικό της Φένλο, Γιώργο Γιακουμάκη και τα τρομερά επιτεύγματά του στην Ολλανδία (27 γκολ σε συνολικά 30 αγώνες σε πρωτάθλημα και Κύπελλο).

Όπως σημειώνει ο δημοσιογράφος Ρόρι Σμιθ: «το ολλανδικό ποδόσφαιρο έχει μία μακρά παράδοση με επιθετικούς που ξαφνικά έκαναν απίθανα πράγματα. Μερικές φορές, όπως στις περιπτώσεις των Φαν Νίστελροϊ, Σουάρες, Χούντελααρ, ήταν προάγγελος μεγαλύτερων πραγμάτων. Και μερικές άλλες, όπως στις περιπτώσεις των Γιώργου Σαμαρά, Βινσέντ Γάνσεν ή του πιο διάσημου παραδείγματος, του Βραζιλιάνου Αλφόνσο Άλβες, δεν ήταν. Μερικές φορές ο αριθμός των τερμάτων που πετυχαίνει ένας επιθετικός στην Eredivisie είναι αν όχι μία ψευδαίσθηση, τότε σίγουρα ένα… τέχνασμα φωτός. Μερικές φορές η επιτυχία τους λέει περισσότερα για τις αδυναμίες του ολλανδικού ποδοσφαίρου, απ’ ό,τι γι’ αυτές». 

Την εξήγηση επιχειρεί να δώσει ένας o παλαίμαχος άσος της Αϊντχόφεν κι αναλυτής του «ESPN», Άρνολντ Μπρούγκινγκ: «Είναι γιατί όλες οι ομάδες θέλουν να παίξουν με τον ολλανδικό τρόπο. Ακόμα και μεταξύ των μικρότερων ομάδων υπάρχει η αίσθηση ότι πρέπει να παίξεις καλά. Όλοι θέλουν να κάνουν το ίδιο, ακόμη κι αν δεν έχουν την ποιότητα για να το πράξουν. Είναι ένα πρωτάθλημα με πολλούς νέους και γίνεται όλο νεότερο κάθε χρόνο. Δεν είναι ασυνήθιστο εδώ να έχουμε στόπερ 19 ή 20 ετών. Ένας παίκτης στα 26 του είναι βετεράνος. Και οι νέοι παίκτες κάνουν λάθη. Αν κοιτάξετε στις τελευταίες ομάδες στην Ισπανία ή τη Γερμανία, θα δείτε ότι βάζουν περίπου 50 γκολ σε 30 παιχνίδια. Εδώ συχνά φτάνουν τα 60 ή 70». 

Στο θέμα των «NYT» φιλοξενούνται επίσης δηλώσεις του ανθρώπου που ανέλαβε την αποστολή να δει από κοντά τον Γιακουμάκη όταν αυτός αγωνιζόταν δανεικός στη Γκόρνικ Ζάμπρζε από την ΑΕΚ, του Σταν Βαλξ: «Έχουμε μία ομάδα που παίζει συχνά στο δικό της μισό. Χρειαζόμασταν έναν επιθετικό με βάθος στο παιχνίδι του, που μπορεί να κρατήσει την μπάλα ψηλά, να δουλεύει σκληρά».

Όπως αναφέρει, μάλιστα, ο συντάκτης, ο Βαλξ ταξίδεψε στην Πολωνία για να τον δει από κοντά, αλλά κατέληξε να τον παρακολουθεί μέσω τηλεόρασης από ένα sport cafe της πόλης, καθώς λόγω των μέτρων κατά του κορονοϊού, δεν του επετράπη η είσοδος στο γήπεδο. Παρά ταύτα, του άρεσε αυτό που είδε και την επόμενη μέρα συνάντησε τον Γιακουμάκη σε ένα ξενοδοχείο. Ο Έλληνας στράικερ, ωστόσο, είχε ήδη φροντίσει να ενημερωθεί για το τι εστί Φένλο, γνώριζε πράγματα για τους υποψήφιους συμπαίκτες του, ακόμη και το σύστημα της Φένλο κι εκεί ο Βαλξ πείστηκε πως «ήταν ένα ρίσκο που αξίζει να πάρουμε». 

Το αφιέρωμα καταλήγει ως εξής: «Ότι τίποτα στο βιογραφικό του Γιακουμάκη δεν έδειχνε ότι ήταν ικανός γι’ αυτό τη σεζόν, δεν σήμαινε πως ήταν αδύνατο. Το γεγονός ότι ο χρόνος του στη Φένλο ήταν τόσο αποδοτικός δεν σημαίνει ότι θα μπορεί αυτόματα να κάνει τα ίδια το επόμενο έτος, είτε βρίσκεται στην Ολλανδία, είτε στην Αγγλία ή αλλού. Το αν είσαι καλός, κακός ή αδιάφορος δεν είναι δεδομένο. Αυτό που έχει προηγηθεί, δεν μπορεί να καθορίσει τι θα ακολουθήσει. Αυτό που λένε για τα γκολ ίσως ισχύει για όλους τους παίκτες. Αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι να βρίσκεσαι στο σωστό μέρος την κατάλληλη στιγμή».