Σε μία εξομολόγηση για όλα όσα έγιναν στη ζωή του, ο Παναγιώτης Βασιλόπουλος μίλησε για τους τραυματισμούς του, τις πρώτες μέρες στο μπάσκετ, τα παιδικά του χρόνια και για τη συγγνώμη που χρωστά στον Παναγιώτη Γιαννάκη.

Ο αρχηγός του Περιστερίου παραχώρησε συνέντευξη σε εφημερίδα και αναφέρθηκε αρχικά στο όνειρο που είχε ως μικρό παιδί στην Ηλεία, λέγοντας: «Να φύγω από το χωριό. Κάθε καλοκαίρι δούλευα στα χωράφια, οικοδομές. Κουβαλούσαμε με τον πατέρα μου τους σωλήνες και μέχρι να διασχίσουμε τα αυλάκια γινόμασταν μούσκεμα. Έμπαινε νερό ακόμα και μέσα από τις μπότες. Έτσι, απλώσαμε τα ρούχα σε μία γέφυρα μέχρι να στεγνώσουν, αλλά ήμουν αναγκασμένος να τα φοράω αμέσως, βρεγμένα. Τότε είπα ότι θα κάνω τα πάντα για να μπορέσω να φύγω από το χωριό και να μπορέσει ο μπαμπάς μου να φύγει από τα χωράφια. Τα κατάφερα. Πούλησε ένα χωράφι για να μπορέσω να παίζω».

Για την πρώτη του εμπειρία στο μπάσκετ, ανέφερε: «Στα 17 μου πήγα να δοκιμαστώ στον Απόλλωνα Πατρών, που ήταν στην Α2. Έκανα τρεις προπονήσεις και ήμουν πολύ καλός. Όταν πήγα στον προπονητή, μου είπε: “Αγοράκι μου, δεν κάνεις για μπάσκετ. Σταμάτα το τώρα που είναι νωρίς, να μάθεις καμία τέχνη για να μην πεινάσεις”. Τότε είπα μέσα μου ότι αυτός θα έρθει μία μέρα και θα μου ζητήσει αυτόγραφο».

Για αυτά που έζησε την περίοδο των μεγάλων τραυματισμών, είπε: «Αυτό που μου έχει μείνει χαραγμένο στη μνήμη μου είναι όταν ανέβαινα στον διάδρομο να δω πως είναι το γόνατό μου. Όση ώρα έτρεχα, μετρούσα απέναντι στον τοίχο τούβλα. Ήταν ο τρόπος που είχα βρει για να μην δίνω σημασία στον πόνο και να δημιουργήσω έναν δικό μου κόσμο και να καταφέρω να βγω νικητής».

Στη συνέχεια, στάθηκε στην επιστροφή του, λέγοντας: «Τα βράδια σκεφτόμουν ότι ο γιος μου δεν θα με δει ποτέ να παίζω μπάσκετ. Ξεκινάω μόνος μου προπονήσεις. Πήγα στον Ερμή, μία τοπική ομάδα, μετά στην Κηφισιά, χωρίς χρήματα. Μόνο το ΙΚΑ μου πλήρωναν, 241 ευρώ. Από το μηδέν ξανά».

Προτού τονίσει ότι θα ήθελε να κλείσει την καριέρα του «φυσικά στον Ολυμπιακό», ο Βασιλόπουλος έκλεισε με μία αναφορά στα πρόσωπα που χρωστά ένα «ευχαριστώ» και μία «συγγνώμη»: «Στη γυναίκα μου που μου στάθηκε όσο κανείς. Συγγνώμη στον Παναγιώτη Γιαννάκη για τις εντάσεις που υπήρξαν ανάμεσά μας όταν ήταν προπονητής μου».