Στην τελευταία του κατοικία συνόδευσαν συγγενείς και φίλοι τον θρυλικό παλαιστή «Σαμψών», τον Γιάννη Κεσκιλίδη, ο οποίος «έφυγε» από τη ζωή τα ξημερώματα του περασμένου Σαββάτου σε ηλικία 90 ετών από ανακοπή καρδιάς.

Η εξόδιος ακολουθία έγινε στην εκκλησία του Αγίου Στεφάνου στη Νέα Ιωνία και η ταφή στο κοιμητήριο του Κόκκινου Μύλου. 

«Στέκομαι λοιπόν απέναντι του… απέναντι στον χτίστη νιώθοντας σαν τον κάτοικο του σπιτιού… και νιώθω ασφαλής σε αυτό… είναι χτισμένο με τον λαϊκό του λόγο και την ζωή του σαν παραμύθι… τον βλέπω… να τον αγκαλιάζουν στο πυροβολικό στη Θήβα όταν υπηρετούσε… να βουτάει στα νερά της Αλεξάνδρειας μαζί με άλλους παλαιστές… στο Θησείο να τεντώνει τα πόδια περιμένοντας την σπάθα να πέσει στην κοιλιά του…. στο Πλωμάρι να ανοίγει την σούστα με τα χέρια λες και αγκαλιάζει τον κόσμο που τον παρακολουθεί», είπε μεταξύ άλλων προκαλώντας ρίγη συγκίνησης σε όσους τον άκουγαν. Το μυαλό τρέχει. Για όλους εμάς που δεν τον προλάβαμε η φαντασία καλπάζει… Νιώθουμε όμως μία υπερηφάνεια αλλά και θλίψη για έναν ήρωα που δεν είναι ανάμεσα μας.

Το αίμα του ήταν αληθινό. Θυμάμαι τις εικόνες… να τραβάει φορτηγό με τα δόντια στο κατάμεστο στάδιο της Κωνσταντινούπολης… με το αθλητικό φανελάκι του με το λογότυπο «Νέος Σαμψών» δίπλα σε έναν καλοντυμένο ιμπρεσάριο με ύφος σοβαρό στην Λευκωσία… τη βαριοπούλα να κατεβαίνει αδυσώπητα πάνω στην τοποθετημένη στο κεφάλι του μαρμαρόπετρα έξω από το Δημαρχείο της Αθήνας… τα μάτια του σφαλισμένα… τα τρομαγμένα ή και αδιάφορα βλέμματα του κοινού.

Εκτός από την πάλη και τις επιδείξεις δύναμης είχε ένα τέλειο πυγμαχικό στιλ… ήταν απίστευτα γρήγορος στο 100αρι… είχε επαγγελματική κινησιολογία στην άρση βαρών… έριχνε σφαίρα πολύ μακριά… στο μονόζυγο ακροβάτης… χορευτής ακούραστος στα γλέντια… περπατούσε με τα χέρια για πολύ ώρα… δεινός κολυμβητής… έκανε πους απς με το ένα δάκτυλο…

Θαρρώ πως δεν θα του αρέσει αυτό το τελευταίο ταξίδι όμως όπως έλεγε και ο πατέρας: “Μην στεναχωριέστε όλα θα πάνε καλά”», τόνισε στον επικήδειο ο γιος του Χρήστος. 

Μεταξύ όσων βρέθηκαν για το «ύστατο χαίρε» και ο θρυλικός Τρομάρας. Νεώτερος κατά δύο δεκαετίες αλλά εμπνευσμένος από τον τεράστιο Σαμψών.

«Ηταν δάσκαλος και παράδειγμα. Ενας μεγάλος ήρωας», είπε συγκινημένος ο «Τρομάρας».