Μετά το ήρεμο Σάββατο διαιτητικά ακολούθησε η ακόμα πιο ήρεμη Κυριακή.

Ουδείς σχολήθηκε με τους διαιτητές και τους βοηθούς στα τρία γήπεδα όπου διεξήχθησαν ματς της Σούπερ Λιγκ σήμερα, με αποκορύφωμα φυσικά το ντέρμπι της Τούμπας ΠΑΟΚ-ΑΕΚ.

Και ακριβώς στο τελευταίο παιχνίδι, όπως και στον περσινό τελικό με διαιτητή τον Μπορμπαλάν, κρύβεται όλη η ουσία για τη νοσηρή κατάσταση που επικρατεί στο ελληνικό ποδόσφαιρο σε ό,τι αφορά τους διαιτητές.

Σαφώς και ο Φινλανδός Γκεστράνιους με τους βοηθούς του έκαναν μια πάρα πολύ καλή διαιτησία. Ωστόσο υπήρξαν κάποιες φάσεις που έχουν γίνει λάθη, όχι σημαντικά, βεβαίως. Όπως το φάουλ στον Μάνταλο πριν το δεύτερο γκολ του ΠΑΟΚ, ή ένα αντικανονικό μαρκάρισμα στον Μπίσεσβαρ στην αρχή του ματς λίγο έξω από την περιοχή στο ξεκίνημα της αναμέτρησης. 

Ή κάποιες κάρτες που θα μπορούσαν να βγουν, αλλά δεν βγήκαν.

Ωστόσο, δεν ακούστηκε κιχ. Από κανέναν.

Αν, όμως, ανάλογα… λάθη είχαν γίνει από Έλληνα διαιτητή, ακόμα θα ούρλιαζαν κάποιοι.

Δεν είναι, λοιπόν, το πρόβλημα μόνο στην απόδοση των Ελλήνων ρέφερι, παρά τα δικαιώματα που κατά καιρούς έχουν δώσει.

Είναι και η αρρωστημένη νοοτροπία ότι τα λάθη των δικών μας γίνονται επειδή είναι στημένοι, ενώ των ξένων είναι ανθρώπινα σφάλματα.

Σαν την διαφήμιση των αρχών του ’80 με τον “Λαλάκη τον εισαγόμενο…”.