Ο Βασίλης Μπισμπίκης κάνει ψυχανάλυση και ψυχοθεραπεία εδώ και δεκαπέντε χρόνια. «Συγκεκριμένα κάνω βιοσύνθεση, μια ολιστική μέθοδο που βελτιώνει την τωρινή σου κατάσταση φέρνοντας σε ισορροπία το μυαλό, το συναίσθημα και το σώμα. Μου έκανε πολύ καλό, γιατί είχα πολλά θέματα να λύσω από την παιδική μου ηλικία. Το βασικότερο ήταν μια αίσθηση του ανικανοποίητου που δεν με άφηνε να χαρώ την κάθε επιτυχία μου. Αυτό είναι και το βασικό πρόβλημα της σύγχρονης ζωής. Μπορεί να έχεις τα πάντα, αλλά να νιώθεις ότι δεν έχεις τίποτα και να είσαι δυστυχισμένος».

Εκείνο, όμως, που τον καθόρισε περισσότερο είναι η σχέση με τη σύντροφό του (σ.σ. την Κωνσταντίνα Μπεκιάρη), ο γάμος τους και η γέννηση του γιου του πριν από τέσσερα χρόνια. «Ερωτεύτηκα, παντρεύτηκα και έχω χαλαρώσει πλέον. Βέβαια ο γάμος δεν αλλάζει τίποτα. Τα συναισθήματα είναι εκείνα που καθορίζουν τη σχέση. Το παιδί, όμως, μετατοπίζει τις ευθύνες και τις προτεραιότητες. Με τράβηξε από την τρέλα της δουλειάς και με έκανε καλύτερο ως καλλιτέχνη» υποστηρίζει. Και πώς αποφάσισε, τόσο αντισυμβατικός, να παντρευτεί; «Μα αντισυμβατικό είναι πλέον να παντρευτείς. Δεν είναι και τόσο εύκολο όσο φαίνεται».

Εδώ και τέσσερα χρόνια μαζί με τον Παναγιώτη Σούλη και τη Φαίη Τζήμα έστησαν τον τεχνοχώρο Cartel σε ένα παλιό μηχανουργείο στο Βοτανικό. Ανάμεσα σε αποθήκες και μάντρες ανακύκλωσης έφτιαξαν με τα δικά τους καλλιτεχνικά υλικά τις παραστάσεις τους, που είναι όλες χειροποίητες. «Το Cartel έγινε από τρέλα. Φτιάξαμε το θέατρό μας χωρίς να πολυσκεφτούμε τις δυσκολίες της εποχής. Λειτουργούμε ισότιμα. Αμειβόμαστε, από τον πρωταγωνιστή μέχρι τον ταμία, με τα ίδια χρήματα και η ομάδα μας είναι μια πρόταση για το πώς μπορεί να λειτουργήσει σήμερα με ανιδιοτέλεια και αλληλεγγύη μια παρέα που έχει το ίδιο όραμα». Μάλιστα χρησιμοποιούν ανακυκλώσιμα υλικά, από ξύλινες παλέτες μέχρι πεταμένα σίδερα και παραμελημένα ρούχα, φτιάχνοντας τα σκηνικά και τα κοστούμια τους. Το φετινό τους θεατρικό στοίχημα είναι η Δεσποινίς Τζούλια του Αυγούστου Στρίντμπεργκ, στο οποίο πρωταγωνιστεί αλλά και το σκηνοθετεί. Εκεί, στη βιομηχανική περιοχή του Βοτανικού, μια νύχτα ξεφαντώματος γίνεται η αιτία για να έρθουν αντιμέτωποι με τον εαυτό τους και τα όριά τους η αριστοκράτισσα Δεσποινίς Τζούλια, ο υπηρέτης Ζαν και η μαγείρισσα Κριστίν. Μικροί ψυχικοί φόνοι, αξίες σε πτώση, πάλη των τάξεων και των φύλων καθρεφτίζονται στο σήμερα αποκτώντας άλλο νόημα. «Είναι μια παράσταση με βαθύτερες πτυχές και μεγάλο ψυχολογικό υπόβαθρο, που δίνει άλλη διάσταση στις σημερινές αναζητήσεις».