Σε μία ενδιαφέρουσα συνέντευξη ο Ερρίκος Μπριόλας αποκαλύπτει πώς έφτασε να χάσει το σπίτι του αξίας 86.000.000 δραχμών.

Σας αποκαλούσαν «τρελό επιστήμονα» γιατί θέλατε να βρείτε το φάρμακο για τον καρκίνο.

«Το τι είχα κάνει τότε! Μέχρι και τσιμέντο είχα ρίξει σε σπόρους για να μην φυτρώσουν. Το πάθος μου ήταν η Ιατρική και ήθελα να γίνω χειρουργός εγκεφαλοτόμος, το πιο δύσκολο. Τελικά δεν το κατάφερα, έγινα θεατρικός επιχειρηματίας και μάλιστα  εξαιτίας αυτού, έχασα το σπίτι μου, 86.000.000 δραχμές και αναγκάστηκα να το πουλήσω.

Στο διαμέρισμα που νοικιάζω, με τα τρία δωμάτια, η πόρτα του σαλονιού δεν ανοίγει αφού οι σωροί με τα βιβλία φτάνουν μέχρι πάνω. Δεν έχει καναπέδες παρά μόνο βιβλία. Είχα τηλεφωνήσει σε κάποια σχολεία μήπως τα ήθελαν, να τους τα δώσω δωρεάν. Αλλά τώρα με την Πληροφορική μπαίνουν στη wikipedia και βρίσκουν ό,τι ψάχνουν».

Πώς ήταν τα παιδικά σας χρόνια;

«Τρισευτυχισμένα! γεννήθηκα πλατεία Κάνιγγος με αρχές Ακαδημίας αριστερά, είναι ακόμη εκεί το περίφημο κτίριο Hollywood. Σε αυτό βρίσκονταν όλες οι κινηματογραφικές εταιρείες. Εμείς είχαμε ένα βενζινάδικο και ένα κατάστημα βουλκανιζατέρ. Δεν γνώρισα μητέρα, γιατί, ενώ ήταν έγκυος, είχε καρκίνο σε όλη την κοιλιακή χώρα, για αυτό όταν καμιά φορά μου λένε για την ασθένεια, τους απαντάω: «Τι λέτε, ρε παιδιά, εγώ κολύμπαγα μέσα στον καρκίνο. Αυτός είναι φιλαράκι μου». Όταν με γεννούσε, ψυχορραγούσε και ρώτησε τι είναι, αγόρι ή κορίτσι. Της απάντησαν αγόρι κι «έφυγε». Μεγάλωσα με κουβερνάντες, ψυχρές μεν, αλλά αναγκαίες».

Νιώσατε τη μητρική απώλεια;

«Όχι, γιατί δεν τη γνώρισα. Η οικογένεια μας ήταν πολύ δεμένη. Ο πατέρας μου μας έλεγε «Τέσσερις σωματοφύλακες», ο Άθως, ο Πόρθος, ο Άραμις και ο Ντ’ Αρτανιάν, που ήταν η αδελφή μου, το μοναδικό κορίτσι στη φαμίλια. Ήμασταν ο Λουδοβίκος, ο Νίκος, η Ευγενία και εγώ, ο Φρειδερίκος. Δυστυχώς «έφυγαν» όλοι και την αδελφή μου την κηδέψαμε πριν λίγο καιρό. Έτσι έμεινα ο … τελευταίος των Μοϊκανών».