Όπως μας ενημέρωσε ο Επίκ. Καθηγητής Χειρουργικής, Γρηγόριος Τσιώτος, Mayo Clinic (www.digestive-surgery.gr), αυτό οφείλεται σε χαλάρωση του κοιλιακού τοιχώματος στην περιοχή αυτή και για τον λόγο αυτό τα εσωτερικά όργανα της κοιλιάς βρίσκουν ένα ευένδοτο σημείο και με την αύξηση της ενδοκοιλιακής πίεσης, ωθούν πρός τα έξω, αδυνατίζοντας την περιοχή αυτή ακόμα περισσότερο. Τα αρχικά συμπτώματα είναι λίγα και μπορούν να περάσουν απαρατήρητα. Οι ασθενείς παραπονούνται για “τσιμπήματα”, ή “καψίματα”, ή “βάρος” στην βουβωνική περιοχή ή τον όρχη που μπορεί να επεκτείνονται και στην εσωτερική πλευρά του μηρού. Αργότερα εμφανίζεται πόνος, ιδιαίτερα με την σωματική προσπάθεια (σήκωμα βάρους, σκύψιμο, γυμναστική). Το επόμενο στάδιο είναι η εμφάνιση “εξογκώματος” στην περιοχή, ιδιαίτερα σε όρθια θέση, το οποίο εξαφανίζεται όταν ο ασθενής ξαπλώσει και χαλαρώσει.

 Στην φάση αυτή αρχίζει η κήλη να γίνεται πραγματικά επικίνδυνη γιατί το άνοιγμα στο κοιλιακό τοίχωμα έχει τώρα γίνει αρκετά μεγάλο ώστε να περνάει απο μέσα κοιλιακό περιεχόμενο (αυτό ακριβώς είναι το “εξόγκωμα” που παρατηρεί ο ασθενής). Εάν το κοιλιακό αυτό περιεχόμενο (έντερο) που “βγαίνει προς τα έξω”, δεν “μπει πάλι μέσα”, τότε εμφανίζεται η λεγόμενη “περίσφιγξη”, μία πολύ επικίνδυνη κατάσταση, γιατί μπορεί το παγιδευμένο τμήμα του εντέρου να νεκρωθεί. Όλα αυτά μεταφράζονται σε επείγουσα σοβαρή εγχείρηση διότι ένα απλό πρόβλημα παραμελήθηκε και αφέθηκε να μετατραπεί σε κάτι που μπορεί να απειλήσει ακόμα και την ζωή.

Συνηθισμένη παρανόηση είναι οτι η κήλη μπορεί να βελτιωθεί με φυσιοθεραπεία ή με γυμναστική. Στην πραγματικότητα συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο, δηλαδή η κήλη χειροτερεύει ακόμα περισσότερο και ακόμα γρηγορότερα, διότι η σύσπαση των μυών που συμβαίνει στην γυμναστική αυξάνει την ενδοκοιλική πίεση και άρα “σπρώχνει” πιό δυνατά τα όργανα της κοιλιάς προς τα έξω, αδυνατίζοντας ολοένα και περισσότερο το κοιλιακό τοίχωμα και έτσι επιδεινώνει την κήλη. Μιά άλλη παρανόηση, μεταξύ αθλητών, είναι να ονομάζονται τα πρώτα συμπτώματα της κήλης (τσίμπημα, κάψιμο, βάρος, ελαφρός πόνος) “σύνδρομο κοιλιακών-προσαγωγών” και φυσικά να αντιμετωπίζεται λανθασμένα με φυσιοθεραπείες, κτλ., ενώ το μόνο που χρειάζεται είναι γρήγορη εγχείρηση, ώστε να επιστρέψει οριστικά ο αθλητής σε πλήρη δραστηριότητα σε 2-3 εβδομάδες.

Λαπαροσκοπική Αποκατάσταση

Ενώ παλαιότερα η αποκατάσταση της κήλης γινόταν με τομή στην βουβωνική περιοχή, σήμερα επιτυγχάνεται λαπαροσκοπικά. Η λαπαροσκοπική αποκατάσταση είναι με πολύ μεγάλη διαφορά η καλύτερη μέθοδος για πολλούς λόγους.

1. Είναι ανώδυνη μετεγχειρητικά. Η παλαιά μέθοδος, η λεγόμενη “ανοιχτή”, δημιουργούσε πόνο για αρκετές ημέρες μετεγχειρητικά διότι κατά την εγχείρηση ο χειρουργός ασκούσε πιέσεις και έλξεις στους μυς της περιοχής. Αντίθετα, η λαπαροσκοπική μέθοδος ασκεί μηδαμινή πίεση στους μυς.

2. Οδηγεί σε πλήρη επιστροφή σε όλες τις φυσιολογικές λειτουργίες σε ελάχιστο χρονικό διάστημα (10-14 ημέρες) σε αντίθεση με την “ανοιχτή” όπου έπρεπε να κάνει ο ασθενής υπομονή για 2-3 μήνες. Έτσι, ο ασθενής επανέρχεται στην εργασία του και σε πλήρη φυσική δραστηριότητα άμεσα. Μπορεί να αρχίσει ακόμα και έντονη γυμναστική σε δύο εβδομάδες.

3. Έχει πολύ καλύτερα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα διότι το πλέγμα που χρησιμοποιείται, τοποθετείται απο μέσα από το “άνοιγμα” του κοιλιακού τοιχώματος και όχι απέξω. Με τον τρόπο αυτό αντέχει πολύ μεγαλύτερες πιέσεις και είναι πολύ ασφαλέστερο.

Μετά από μία λαπαροσκοπική εγχείρηση κήλης, ο ασθενής μπορεί να εξέλθει απο το νοσοκομείο την ίδια μέρα χωρίς περιορισμούς στις κινήσεις.

Μιά πολύ συνηθισμένη παρανόηση (που διαδίδεται δυστυχώς ακόμα και από μερικούς χειρουργούς) είναι ότι η κήλη “δέν μπορεί να αποκατασταθεί με σωστό τρόπο λαπαροσκοπικά”, ή ότι το πλέγμα τάχα “δέν μπορεί να τοποθετηθεί σωστά λαπαροσκοπικά” και άρα υπάρχει “μεγάλη πιθανότητα επανεμφάνισης” της κήλης. Φυσικά, όλα αυτά δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, αλλά αντανακλούν αποκλειστικά την έλλειψη ειδικής σύγχρονης γνώσης και πείρας πάνω στην συγκεκριμένη τεχνική.