Σαν σήμερα πριν 27 χρόνια (9/2/1998) ο ΠΑΟΚ και το ελληνικό ποδόσφαιρο θρηνούσαν τον χαμό του Παναγιώτη Κατσούρη σε τροχαίο δυστύχημα.

Η «μαύρη» μέρα που το χαμόγελο του 22χρονου παίκτη έσβησε για πάντα στην άσφαλτο! Ημέρα που έμελλε να σημαδέψει για πάντα την ιστορία του ΠΑΟΚ.

Επιστρέφοντας από ένα παιχνίδι 5Χ5 στη Θέρμη, ο ποδοσφαιριστής του ΠΑΟΚ χάνει τον έλεγχο του αυτοκινήτου του και προσκρούει σε στηθαίο γέφυρας. Σκοτώνεται ακαριαία, καθώς στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ, όπου μεταφέρθηκε, διαπιστώθηκε ο θάνατός του.

Η τραγική είδηση σκορπάει ανείπωτο πόνο σε ολόκληρη την οικογένεια του Δικεφάλου του Βορρά, αλλά και στην φίλαθλη Ελλάδα. Κανείς δεν μπορούσε (ούτε μπορεί ακόμη) να πιστέψει πως το γελαστό παιδί, ένας από τους πιο υποσχόμενους αριστερούς μπακ της γενιάς του, δεν βρίσκεται πια ανάμεσά μας.

Γεννημένος στις 28 Οκτωβρίου του 1976, ο Παναγιώτης Κατσούρης «μετακόμισε» στην Τούμπα από τη Νάουσα το καλοκαίρι του 1996.

Στις 8 Σεπτεμβρίου του 1996, στην πρεμιέρα του πρωταθλήματος, ο Γκίντερ Μπένγκστον δεν διστάζει να του δώσει φανέλα βασικού, στη νίκη του ΠΑΟΚ επί του ΟΦΗ με 3-1.

Τραγική ειρωνεία; Το ότι το τελευταίο παιχνίδι του Παναγιώτη ήταν κόντρα στον ΟΦΗ στην Τούμπα στις 25 Ιανουαρίου 1998, με τον Άγγελο Αναστασιάδη να τον χρησιμοποιεί ως αλλαγή για 12 λεπτά.

Συνολικά, ο άτυχος ποδοσφαιριστής φόρεσε τον Δικέφαλο στο στήθος σε 29 παιχνίδια και πέτυχε 3 γκολ, ενώ λίγες ημέρες πριν φύγει από τη ζωή αρνήθηκε να αποχωρήσει από τον ΠΑΟΚ ως δανεικός…

H φανέλα με το νούμερο 17 αποσύρθηκε από τον ΠΑΟΚ ως ο ελάχιστος φόρος τιμής στον Ναουσαίο ποδοσφαιριστή, ενώ σε ετήσια βάση διοργανώνεται τουρνουά που φέρει το όνομά του, στο οποίο συμμετέχουν παιδιά ακαδημιών, τα οποία τόσο αγαπούσε ο Παναγιώτης.

Οι φίλοι του Δικεφάλου του Βορρά δεν ξέχασαν τον αδικοχαμένο ποδοσφαιριστή, γράφοντας ένα πολύ ωραίο, κοινό μήνυμα, στα social media.

Όσα αναφέρουν:

«9 Φεβρουαρίου 1998. Καταραμένη μέρα.

Σήμερα, με συμπληρωμένο το 48ο έτος ηλικίας, θα είχε ολοκληρώσει από πολλού την καριέρα του ως ποδοσφαιριστής.

Εκείνον τον καιρό, η διαδρομή του μόλις είχε ξεκινήσει, και τον είχε εντάξει, φέρελπι πιτσιρικά, στον ΠΑΟΚ και τις τάξεις της Εθνικής Ελπίδων.

Οι ελπίδες και τα όνειρα για τον Παναγιώτη Κατσούρη μετατράπηκαν σε ζοφερές εικασίες, τι θα γινόταν ΑΝ δεν έφευγε τόσο βίαια, το μοιραίο βράδυ που αντάμωσε με την αιωνιότητα.

Κάθε χρόνο, τέτοια μέρα, θυμόμαστε τη μαύρη επέτειο του θανατηφόρου τροχαίου που ζεμάτισε με πένθος τις καρδιές όλων.

Αλλά και κάθε φορά, σε κάθε γήπεδο που αγωνίζεται η ομάδα με τα ασπρόμαυρα, το “Κατσούρη ζεις!” φθάνει από την κερκίδα ως τον ουρανό, με όση φωνή και όλη την αγάπη μας, διαρκής προσευχή για το αδικοχαμένο αετόπουλο».