Πνευματική ήταν η μεγάλη νίκη του Παναθηναϊκού. Κέρδισε όχι γιατί είναι καλύτερη ομάδα από αυτή του ΠΑΟΚ, αλλά επειδή το ήθελε πιο πολύ και πήγε σε ποδοσφαιρικό πόλεμο κι όχι απογευματινό τσάι…

Οι πράσινοι ήταν με την πλάτη στον τοίχο και στο πρώτο ημίχρονο εκμεταλλεύτηκαν το μπλαζέ ύφος των Θεσσαλονικέων και τους χτύπησαν εκεί που πονούσαν. Δηλαδή στην άμυνά τους και ειδικά στα στόπερ με τον βαρύ Λόβρεν που στο 1-0 φώναζε στον επόπτη πριν καν ο Κυριακόπουλος κάνει την παράλληλη σέντρα.

Ο Παναθηναϊκός πέτυχε δύο εύκολα τέρματα και θα μπορούσε να είχε σημειώσει και τρίτο με τον Τετέ.

Έπαιξε με πάθος και αποφαστικότητα, ήταν εξαιρετικός αμυντικά και δεν επέτρεψε στον ΠΑΟΚ να τον απειλήσει. Ακόμα και όταν στην επανάληψη το Τριφύλλι έπαιξε από την αρχή πίσω από τη μπάλα και έδωσε φουλ γήπεδο στον ΠΑΟΚ.

Με εξαίρεση το γκολ-ποίημα του Κωνσταντέλια η ομάδα του Λουτσέσκου δεν κατάφερε να κάνει παραγωγή φάσεων.

Οι πιο επικίνδυνοι παίκτες του ήταν καλά μπλοκαρισμένοι από τους παίκτες του Μπενίτεθ που μετά την είσοδο του Μπακασέτα άρχισαν να κερδίζουν μέτρα και να ισορροπούν.  Με τόσα αγωνιστικά προβλήματα κι έναν πολύ καλό Γεντβάι ως δεξί μπακ ο Παναθηναϊκός πήρε αυτό που δικαιούτο.

Για τον ΠΑΟΚ αυτή η ήττα ήταν ένα καλό μάθημα. Κατέβηκε με ποδοσφαιρική αλαζονία και το πλήρωσε. Δεν ήταν μαχητικός όπως στα προηγούμενα ματς.

Μόνο κατά διαστήματα του δευτέρου ημιχρόνου οι παίκτες του Λουτσέσκου δικαιολόγησαν εν μέρει το όνομα και την ομάδα τους. Και υστέρησαν επιθετικά όταν τραυματίστηκε ο Ντέλιας.

Ο ΠΑΟΚ κυκλοφορούσε άνετα τη μπάλα, αλλά είχε θέμα στο τελευταίο τρίτο του γηπέδου.

Η εικόνα του απείχε από την ομάδα που είχε επτά σερί νίκες. Κατά τη γνώμη μου ο Λουτσέσκου δεν διάβασε σωστά το ματς που χάθηκε στο πρώτο ημίχρονο.

Αυτή δεν ήταν εμφάνιση ομάδας που θέλει να πάρει τον τίτλο.