Ο προπονητής της Εθνικής Νέων, Βαγγέλης Μόρας, μίλησε στην ιστοσελίδα του Τζιανλούκα Ντι Μάρτζιο για τον αγαπημένο του αδερφό, Δημήτρη, ο οποίος το 2015 έφυγε από τη ζωή, μετά από μάχη με τη λευχαιμία.

Αναλυτικά:

«Ο Δημήτρης δεν τα κατάφερε, έφυγε. Σκοτάδι. Όλα έσβησαν. Ο κόσμος μου κατέρρευσε.

Μου είχε πει να είμαι ήρεμος και να πάω στην προετοιμασία με την ομάδα μου. Μου είχε πει ότι θα με καλούσε όταν θα ήταν όλα έτοιμα για τη δεύτερη μεταμόσχευση. Μου είχε πει ότι όλα θα πάνε καλά. Αντί γι’ αυτό, δεν είναι πια εδώ.

Αλλά το έκανε επίτηδες. Τον ξέρω. Ήξερε ότι πλησίαζε το τέλος του και δεν ήθελε να τον δω για να μην πονέσω. Προσπάθησε να με προστατέψει, να μας προστατέψει, να κρύψει τον πόνο και την δυσφορία του. Το έκανε μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Το έκανε κάθε μέρα που ζούσε με τη λευχαιμία. Πάντα δυνατός, πάντα θετικός.

Μόλις τελείωσε η κλήση, μίλησα με τον προπονητή. Πήρα το πρώτο ταξί για το αεροδρόμιο και μετά πτήση για την Ελλάδα. Αυτό το ταξίδι είναι η χειρότερη και πιο δύσκολη ανάμνηση εκείνης της στιγμής. Φαινόταν ότι δεν θα τελείωνε ποτέ. Το μυαλό μου ήταν αλλού. Ο αδερφός μου δεν ήταν πια εδώ. Και με βάραινε. Με πόναγε που δεν ήμουν εκεί τις τελευταίες μέρες. Σκεφτόμουν συνεχώς. Θα ήθελα να τον αγκαλιάσω για τελευταία φορά.

Ο Δημήτρης είναι μαζί μου κάθε μέρα, σε ό,τι κάνω. Είναι μέρος μου, είναι μέσα μου. Μου έδωσε τη δύναμη να συνεχίσω, είναι το πρόσωπο που σκέφτομαι όταν πρέπει να αντιμετωπίσω μια δυσκολία. Ζω για αυτόν. Για τον αδερφό μου.

Αυτή είναι η ιστορία μου και του αδερφού μου, της ασθένειάς του, της δύναμής του. Όλα ξεκίνησαν στην Ελλάδα. Μεγαλώσαμε μαζί, αχώριστοι. Είχαμε διαφορά ενός έτους, αλλά ήμασταν σαν δίδυμοι. Ήμασταν ίδιοι, άλλαζε μόνο το χρώμα των μαλλιών: ο ένας ξανθός, ο άλλος σκουρόχρωμος. Χωριστήκαμε όταν έκλεισα τα είκοσι, γιατί έφυγα από το σπίτι για το ποδόσφαιρο. Εκείνος είχε ήδη πρόβλημα με το αίμα του.

Ξέραμε ότι η λευχαιμία θα μπορούσε να εμφανιστεί, αλλά δεν φανταζόμασταν ότι θα ερχόταν τόσο νωρίς. Ήταν άνοιξη του 2014, λίγες μέρες πριν το Μουντιάλ. Ο Δημήτρης είχε μόλις φτάσει στην Αυστραλία. Ένα μακρύ ταξίδι, το οποίο δεν συνιστούσαν λόγω της κατάστασής του. Αλλά ήταν πεισματάρης. Δύο μέρες μετά, ήρθε η κλήση από τον πατέρα μας: “Ο Δημήτρης δεν αισθανόταν καλά και πήγε στο νοσοκομείο. Έχει οξεία μορφή λευχαιμίας και θα χρειαστεί μεταμόσχευση”.

Όπως πάντα, φαινόταν ήρεμος. Εγώ σκέφτηκα αμέσως τι μπορούσα να κάνω. Δεν υπήρχε χρόνος για να λυπηθώ. Έπρεπε να τον βοηθήσω. Πήγα σε κέντρο στη Μπολόνια για εξετάσεις, για να δω αν ήμουν συμβατός ως δότης. Μέσα μου, όμως, ήμουν σίγουρος. Και έτσι ήταν. Ο γιατρός μας είπε ότι δεν υπήρχε βιασύνη. Μπορούσα να παίξω πρώτα στο Μουντιάλ και μετά να πάω στην Αυστραλία για τη μεταμόσχευση. Κι έτσι έκανα.

Όταν έφτασα κοντά του, το πιο δύσκολο ήταν να τον δω. Να δω την επίδραση της ασθένειας και της χημειοθεραπείας στο σώμα του. Ο πόνος του ήταν μπροστά μου. Με σημάδεψε βαθιά. Κατάλαβα τι βιώνει όποιος αντιμετωπίζει μια σοβαρή ασθένεια: οι σκέψεις, η ιδέα ότι μπορεί να πεθάνει ξαφνικά, ο σωματικός πόνος, οι αλλαγές.

Ήρθε η μέρα της επέμβασης. Η μεταμόσχευση ήταν η πιο όμορφη πράξη της ζωής μου. Η χαρά στο πρόσωπο του Δημήτρη, η γαλήνη και η ευτυχία που δίνεις σε κάποιον που σώζεις τη ζωή του είναι το πιο μεγάλο και πολύτιμο πράγμα που μπορείς να κάνεις στη ζωή σου.

Μετά τη μεταμόσχευση η κατάστασή του βελτιώθηκε. Φαινόταν ήρεμος. Έκανε διάφορους ελέγχους, ο σημαντικότερος μετά από οκτώ μήνες. Μια εξέταση για να επιβεβαιωθεί η κατάσταση της ασθένειας και να εκτιμηθεί η δυνατότητα επιστροφής στην Ελλάδα. Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνη τη μέρα. “Τα αποτελέσματα δεν ήταν καλά”. Η λευχαιμία δεν είχε περάσει. Εκείνος όμως προσπαθούσε να το υποβαθμίσει και αποφάσισε να επιστρέψει ούτως ή άλλως: “Αν πρέπει να πεθάνω, θα το κάνω σπίτι”. Εμείς νομίζαμε ότι υπήρχε πιθανότητα δεύτερης μεταμόσχευσης. Ήθελε να μας προστατέψει μέχρι το τέλος.

Ήταν νοσηλευόμενος. Είχε μεγάλες δυσκολίες, αλλά σε έκανε να πιστέψεις ότι όλα θα πάνε καλά. “Πήγαινε στην προετοιμασία με την ομάδα, θα σε καλέσω εγώ όταν έρθει η ώρα”. Και τον άκουσα. Μια μέρα μετά την άφιξή μου στην Ιταλία, ήρθε εκείνη η κλήση. Όταν γύρισα στην Ελλάδα, δεν έκλαψα. Φόρεσα θωράκιση. Δεν μπορούσα να είμαι αδύναμος. Έπρεπε να είμαι δυνατός για τους γονείς και τους συγγενείς. Θα έχω πάντα στο μυαλό μου την εικόνα του στην κηδεία. Μια στιγμή που μου έμαθε πόσο λίγοι είμαστε. Είμαστε περαστικοί. Και σε αυτό το πέρασμα πρέπει να δώσουμε νόημα.

Η ζωή είναι μια ταινία που κυλά γρήγορα. Μερικές φορές ούτε το καταλαβαίνουμε. Οι στιγμές περνούν, οι άνθρωποι περνούν, εμείς περνάμε. Χωρίς να καταλαβαίνουμε τι πραγματικά έχει αξία. Το κατάλαβα. Η ζωή με έκανε να το καταλάβω. Μέσα από την ασθένεια του Δημήτρη. Μέσα από το ατύχημα που κινδύνευσα να χάσω τη ζωή μου στη Βουδαπέστη. Είναι θέμα ενός στιγμιαίου λεπτού. Ζούμε σε έναν κόσμο που τρέχει συνεχώς. Και πολλές φορές τρέχουμε μαζί του, ξεχνώντας τι δίνει νόημα στη ζωή: τις σχέσεις, την οικογένεια, τα αγαπημένα πρόσωπα, τη βοήθεια προς τους άλλους.

Η ίδρυση του “Save Moras” υπάρχει γι’ αυτό. Για να μην ξεχνάμε. Να μην ξεχνάμε τον αδερφό μου, την ύπαρξή του, τις αξίες του. Να μην ξεχνάμε τη σημασία του να δίνουμε και να βοηθάμε τους άλλους να σωθούν. Διότι σώζοντας, σώζεσαι. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο νόημα στη ζωή μας. Βοηθήστε, δείξτε αγάπη, είστε με και για τους άλλους. Είναι όμορφο να ξέρεις ότι δεν είμαστε μόνοι στον κόσμο. Το ξέρω, μου το έμαθε ο Δημήτρης”.