Ο Γιώργος Βαρδινογιάννης μίλησε για την περίοδο της προεδρίας του στον Παναθηναϊκό και αναφέρθηκε στην ιστορία της Λεωφόρου, τις μεταγραφές, αλλά και τις σχέσεις του με παράγοντες και προπονητές της εποχής.

Αναλυτικά όσα είπε ο «Καπετάνιος»:

«Πάντα, Παναθηναϊκός. Από το Γυμνάσιο λόγω Λινοξυλάκη. Δεν είχα κανένα φανατισμό. Μετά το 1970 ξεκίνησα να παίρνω δέκα διαρκείας, γιατί ήταν και ο Γιωργάκης του Βαρδή. Μαζί μου καθόταν ο Νανάς ο Τσαλδάρης και ο Γιώργος Κατσαρός και σιγά σιγά έγινα φίλαθλος του Παναθηναϊκού.

Ήμουν παθιασμένος πρόεδρος, αλλά δεν έχασα τη φίλαθλη ιδιότητα. Όταν υπήρχαν φωνές για να παίρνει η γηπεδούχος ομάδα όλα τα εισιτήρια, αρνήθηκα. Το ποσοστό που έπαιρναν οι μικρές ομάδες στα μεγάλα γήπεδα δεν είχε καμία σχέση με τις εισπράξεις που έκαναν στο γήπεδό τους. Η Λεωφόρος τότε ήταν μικρή για να χωρέσει τον κόσμο.

Έξω από το γήπεδο υπήρχαν μαυραγορίτες εισιτηρίων, τους οποίους κυνηγούσα. Διαπίστωσα ότι τα εισιτήρια έρχονταν από τους συνδέσμους και σε μία φάση, μετά από επεισόδια, αποφάσισα να καταργηθούν όλοι οι σύνδεσμοι, πλην της Θύρας 13 που μετατράπηκε σε ΠΑΛΕΦΙΠ με υποκαταστήματα. Ποτέ δεν κατήργησα τη Θύρα 13, αντιθέτως την ενίσχυσα.

Ο Ρότσα ερχόταν και μου έλεγε τα προβλήματα της ομάδας και συζητούσαμε για τα παιχνίδια. Δεν ήθελα μάνατζερ, έκανα ο ίδιος τις μεταγραφές. Πολλοί διαμαρτύρονταν ότι δεν έφερνα παίκτες, αλλά δεν ήθελα να χαλάσω την ομάδα. Μετά το πρωτάθλημα είπα «συγχαρητήρια που με αναγκάζετε να μην κάνω μεταγραφές». Η φιλοσοφία μου ήταν ότι καμία μεγάλη ομάδα δεν χρειάζεται πάνω από 4-5 μεταγραφές τον χρόνο.

Ο Νταϊφάς μου ζήτησε χίλια συγγνώμη ότι δεν μου έχει φερθεί καλά, ενώ με τον Δημήτρη Κωνσταντινίδη υπήρχε πάντα φιλική σχέση, ανεξάρτητα από τις ποδοσφαιρικές κόντρες.»